BICHICOMING

CARABÁS. FRANCISCO CALVELO 2011

2012-02-14T07:00:00.000Z

Ola bos días. Son director de cine eteño unha idea para unha película que ninguén vai ver nunca xamais.

...

Si, unha revisitación do conto dogato con botas, en clave de terror psicogore.

...

Non, actores non fan falta moitos, eupodo facer o protagonista e despois con unha rapaza e un gordo xa apaño.

...

Home, pois moi boa pinta non cheterá, pero talvez cambies de idea se che digo que vou rodar na Coruña, e enxaponés!

...

Xa o eu sabía, mañá comezamos.

Odos puntos suspensivos é un recurso que utilizou Eduardo Blanco Amor na súa novelísima A Esmorga, e agora mira. Así que espero que, nun futuro, este blóteña a mesma consideración que a novela esa.

Blanco Amor fumaba. Unha vez ía andando por Ourense, fumandoun algo, e achegóuselle un tipo que lle dixo : Maricón! E o noso amigo escritor respondeu: Envidioso! Ou Envexoso!Ou como queira que se dixera a palabra de marras por alí naquel tempo. Fumaba.

Deixarde fumar é un tema moi serio. Acordáisvos de cando eu deixara de fumar? Mimá,que risa! Menos mal que despois dun mes volvín a comprar un paquete e me puxena fumar coma un tolo outra vez, porque se non o fixera sabe deus onde andaríaeu agora mesmo, ou a xente coa que me relaciono.

Eupenso que o deixar de fumar está moi ben para a xente que o deixa. Pero os quenon podemos tampouco nos imos tirar a un pozo, e así imos fumando, restandotempo das nosas vidas dunha forma idiotísima, e pagando, e ao final morremos emiramos a toda a xente que morreu sen fumar e dicimos, pois non era para tanto.Dicimos que o resultado vén a ser o mesmo e que para o que hai que ver, efacer, aquí, case mellor marchar canto antes.

Outradas cousas que quero comentar a propósito deste filme é que hai cousas que nonentendo e que non vou entender nunca. Así pois comeza aquí a sección cousas que non entendo e que non vouentender mentres viva. Hoxe presentamos:“De como un Gato con guantes non caza pero un Gato con botas se converte nunser superior.” Un gato con guantes non caza. Isto é parte do refraneiropopular, e o refraneiro popular caracterízase por non se enganar nunca. Un gatocon botas sabe falar e pode converter a un ninguén en un marqués, e casalo conalgunha señorita rica e parva e de familia ultracatólica. Isto non o di ningúnrefrán, pero hai un conto que me dá a razón.

Casarcon unha señorita rica e parva e de familia ultracatólica vén a ser o cumio dasaspiracións para o fillo dun muiñeiro. Os fillos dos muiñeiros son unha razaque soe habitar os contos infantís. Caracterízanse polo seu bo corazón, estarde bastante bo ver e por atraer desgrazas a centos. A cousa non soe ser moiseria, a das desgrazas digo, e ao final sempre rematan comendo perdices, oufaisáns, ou xabarís.

Asíque se un día deixas de fumar e te pos a pensar nos contos infantís, e a cabezache leva ata onda o gato con botas, e as centolas comezan a camiñar polasparedes, e as reixas de ventilación comezan a botar sangue, e a Torre deHércules non che deixa durmir, e o porto está alí ó lado, e un tipo con unhamáscara de gato destas que venden os xitanos che fala con unha voz que metemoitísimo medo, que saibas que vai sendo hora de prenderes un pito ou, se nonqueres volver fumar, afronta as consecuencias, macho.

Nestapelícula non hai caras. Non hai ningunha imaxe clara e estábel. Todo se move,todo treme. Todo está rodeado dunha especie de irrealidade que impide que atomes en serio. Pero ao mesmo tempo, se te tés por unha persoa que serva paraalgo, tes que recoñecer que a irrealidade é o único xeito posíbel de contar ossucesos verdadeiramente importantes. As cousas que imaxinamos son máis reaisque as que de verdade nos acontecen porque, ao final, as cousas que de verdadeacontecen non deixan de ser un accidente.

Asíque aquí o temos. Carabás, de Francisco Calvelo. Película galegarodada en xaponés con subtítulos en castelán e inglés. Nalgunhas partes ossubtítulos en castelán e inglés non din o mesmo, pero non pasa nada. Se souberaxaponés seguro que tampouco cadraban, pero isto de verdade que non importa.

Oque importa é que para mergullarse na irrealidade deste xeito hai que ter asideas claras. Hai que ter os pés solidamente plantados no aire e perder devista a cabeza. Deixarse levar polas imaxes e sons. E unha vez que todo istoremata tés que saber diferenciar entre o que de verdade é bo e o que só servepara impactar ao espectador.

Calé a diferenza entre unha boa pelicla e un espectáculo de fogos de artificio? Carabás non che vai dar a resposta, e Francisco Calvelo paréceme quetampouco, pero eu este filme vouno poñer xusto enriba da liña que separa unhacousa da outra, colocada milimetricamente no centro.

Miau!

ESSENTIAL KILLING. JERZY SKOLIMOWSKI 2010

2012-02-10T07:00:00.000Z

Levoun día que non volo desexo a ningún. Ben, en realidade si, deséxollo a aqueltipo. O que pasa é que non quería falar del no bló, non quería deixarconstancia del por escrito, pero agora xa está, xa o fixen e non hai voltaatrás.

Porqueisto é coma o rolo de Kerouak. Aquío que se escribe queda escrito, e non hai quen o modifique. A primeira idea é sempre a mellor idea etodo iso. Vós liches o rolo de Kerouak?Si? E que vos pareceu? A min pareceume unha puta merda, pero en fin, xa sabemosque iso non se pode dicir. Xa sabemos que Kerouakera a hostia en vinagre e non se pode falar mal del, pero aburrido tamén era uncacho.

Prefiro ser delgado que famoso, dixo Kerouak,e pode que fora a frase máis divertida que pronunciou, ou escribiu, na súavida. Por culpa de frases sacadas de contexto, coma esta, Kerouak converteuse no escritor que hoxe coñecemos. Por culpa defrases máis ou menos enxeñosas fixemos del o representante de algo que, enrealidade, a ninguén lle importa. Por culpa destas frases Kerouak desfíxose do adxectivo coñazocando nos referimos a el. Aínda así, o rolo de Kerouak é un coñazo, enon sei o resto da súa obra porque, como comprenderedes, despois de ler o rolonon quixen volver saber nada del.

Todoeste asunto arredor do escritor máis representativo da xeración beat está moi ben traído pola miñaparte, xa que o filme de Jerzy Skolimowski, que paso a comentar agora, non ten absolutamente nada que verco exposto ata o momento.

Ofilme ábrese no deserto. Nun deserto de rochas vermellas polo que andan tressoldados americanos, a nacionalidade supónselle, e un helicóptero. Andanaburridos, buscando algo con un detector de metais e falando de temasintranscendentes. Polo medio das rochas tamén anda un Vincent Gallo cagado demedo, barbudo e co traxe típico rexional dos talibán. Gallo anda escapando dos tres soldados, aínda que estes non teñennin idea de que el está alí, e nin sequera o buscan. Como é de supoñer a cousanon remata nada ben, os soldados rematan feitos anacos e o noso amigo Vincent correndo polo deserto sendoperseguido polo helicóptero.

Aloita non é xusta, por suposto, e acaban collendo ao prisioneiro. Todo isto sonos minutos iniciais do filme, non preocuparse, que aínda queda todo o restopara sorprenderse e dicir ooohhh e aaaahhh.

Momentosmemorábeis ten uns poucos a pelicla. Ten un accidente de coche contra, ou porculpa de, uns xabaríns, e nin é un citroënnin leva a ningún presidente e/ou alto cargo da Administración Autonómica. Comopode ser isto posíbel? Como pode ser que un coche teña un accidente xabarítico (esta palabra acáboa deinventar, e penso que son un puto xenio) e non se trate de ningún presidente/conselleiro/secretarioxeral/director xeral que viaxe nun coche de marca francesa? Pois así é o cinede Skolimoski, rompedor,irreverente, agresivo... Ten tamén unha angustiosa subida por unha ladeiranevada, que parece que non vai rematar nunca, nin a escena nin a ladeira, e queche quita o alento.

Peroque conta o filme? Que é o que conta? Apura que non teño todo o día. Xa vai, xavai. O filme conta a fuxida cara a outro sitio. Conta como un home vai intentarescapar do seu destino. O home é VincentGallo, por suposto, e o destino viría a ser, no mellor dos casos,Guantánamo e no peor o mesmo que o de BinLaden.

Asíque temos un home que pasa moita fame para un home só e ten que alimentarse debichos ou da tona das árbores. Un home que pasa moito frío, descalzo na neve, eque aínda cae nunha trampa para osos, para que vexamos o doado que é fuxir. Unhome que elixe morrer libre antes que vivir preso, e no proceso deixa de ser unhome, para converterse nun animal.

Ofeito de que non pronuncie nin unha soa palabra durante todo o flim vén aconstatar iso, que o asasinato esencial do título é en realidade o asasinato daesencia do ser humano. E manda collóns co asunto, pero des que cambiamos de anoe vivimos no 2012 o bló estase a converter nun espazo de reflexión metafísicaque non che me non gusta nada. Se aquí a maioría da xente entra para ver tetas!

Taménsae un peixe que, isto vai en serio, case me fai chorar. É a primeira vez queme emociono mirando un peixe. A vós pasouvos algunha vez? Chorastes por culpadun peixe? Crudo? Pois eu chorar non chorei, pero admito que me faltou moipouquiño, e vamos cambiar de tema que aínda me p0ño triste cada vez que openso.

Emmanuelle Seigner aparece para aportar un pouco de humanidade aoconxunto, e para facernos saber que ela é unha actriz, e que non hai papeispequenos nas películas, só actores pequenos. Emmanuelle Seigner non é unha actriz pequena, pero o malo deemparentar con Polanski é que despoisninguén che vai tomar en serio.

SeBuried nos contaba o drama duntraballador en zona de guerra, EssentialKilling cóntanos o drama da xente que non ten outro remedio máis que usar aeses traballadores como escudo. Como moeda de cambio. Aquí non hai bos ninmalos, o que hai é un tipo que fuxe e un exército que o persegue.

Ébo o tipo? Pois non se sabe, pero por medio dunhas insercións lixeiramentesobreexpostas (o recurso queda moi ben) adiviñamos que algo fixo, que hai algoque o persegue, ademais dos soldados, e que non o vai deixar vivir en paznunca. Son bos os soldados? Pois tampouco o sabemos, pero estes tamén secomportan coma animais, non teñen nin pinga de humanidade, aínda que isto taménpode ser porque o filme está contado desde o punto de vista do fuxido.

Xapara rematar co flim este dor juevos teño que dicir que a min Vincent Gallo cada día gústame máis.Este tipo é un xenio. Eu non sei que é o que ten na cabeza, pero se existiraunha máquina que permitira descifrar o celebro humano e transcribir todos ospensamentos, todas as reaccións, todos os sentimentos e todas as emocións a mingustaríame moito poder ler as de Gallo.En que pensa Vincent Gallo cada vezque di algunha das súas tolemias? Teñen fundamento? É posíbel facer un cinedistinto ao que coñecemos e que sexa moito mellor? Ten razón cando di que DeNiro e Pacino son os dous actores máis daniños do mundo, e que por culpadeles todos os actores son lixo? Ten razón cando lle chama porco gordo a Coppola? Cando di que Spike Jonze é un fraude? Cando retirado mercado todas as súas películas?

Enfin. Toda unha personaxe este Gallo.Aínda que eu sospeito que, o día que vexamos o mundo cos seus ollos, o máisseguro é que nos levemos algunha sorpresa. Desagradábel, claro.

BLINDNESS. FERNANDO MEIRELLES 2008 (A CIEGAS)

2012-02-08T07:03:00.000Z

Antesde nada gustaríame lanzarlle unha pregunta ao mundo. Antes de nada gustaríamedicir que hai unha serie de cousas que non se deberían permitir nesta vida equero que todos reflexionemos uns instantes, pouquiño non vos preocupedes,sobre un tema. Antes de comezar co pós quería eu preguntarvos unha cousa. Nuncavos parastes a pensar para que serve Mark Ruffalo? Non, en serio, para que serve este home? Se Benicio del Toro xa o había cando el apareceu, por que apareceu?Porque isto é unha constante que se repite ao longo do tempo, por exemplo antestiñamos Rob Lowe, e despois apareceua versión mellorada, Brad Pitt, e a Lowe desbotámolo e non pasou nada.Tiñamos a John Cusack, e apareceu Edward Norton, e tirámolos aos dous epunto. Tiñamos a Guy Pearce e…agarda un momento, por quen cona cambiamos a Guy Pearce? Porque neste momento a min só se me ocorre Matt Damon, e se cambiamos a Pierce por Damon temos aquí un caso de ruffalismoextremo. A quen se lle conte… Guy Pearceten boca australiana entendes, aus-tra-lia-na! E andamos así desperdiciando aesta xente? que mundo este. Tiñamos unha chea de actores que acabaron retiradospola versión mellorada, ou empeorada, pero delToro e Ruffalo? Home, a dúbidaofende.

Enfin, que nesta película temos a Ruffalo,e hai que aguantarse. E non é que Ruffalome pareza un mal actor, nin que lle teña unha manía excesiva que non me deixever un filme no que apareza. Non é iso non, o que a min me parece é que istonon se pode permitir. Non podemos ter unha cousa e reemprazala, ou intentalo,con unha cousa de peor calidade. A min que non me digan que isto é culpa dacrise, ou crisi como di o nosoqueridísimo presidente, porque xa non cola.

Apelícula está baseada nun libro que lin eu cando pensaba que era unha persoafeliz, e non me gustou nada. O feito de que o libro non me gustara nada non tennada que ver con que eu, daquela, pensara que era feliz. Que o libro non megustara nada ten que ver con que, na miña opinión, era un lixo.

Asíque ao mellor non era boa idea ver esta pelicla, pero ao mellor si, porque comosempre pasa que os libros que nos gustan dan películas absurdas e malas, seaplicamos a lei á inversa, este filme debería ser boísimo. Polo menos para omeu gusto.

Easí parecía. Comeza con un prólogo boísimo, no que sae un chinés e unbichicoma. Que máis se lle pode pedir a unha película? Un chinés que queda cegoe un bichicoma que se ofrece a axudalo, así é como empeza.

Despoisvainos amosando como a cegueira se apodera de todo o mundo, de cómo aoprincipio hai seis ou sete enfermos en corentena e ao pouco xa non hai quenentre no sanatorio ese onde os meten. De cómo primeiro, cando son poucos, ascousas van mais ou menos ben e despois todo se volve sucio, escatolóxico enoxento.

Oprincipio da pelicla está ben. Hai unha intriga, hai algo que interesa aoespectador. Un punto de partida que podería dar para un episodio boísimo de Expediente X ou algo así. Pero a forzade alongar e de querer facer unha reflexión sobre a condición humana fai quevaia caendo, pouco a pouco iso si, no máis absoluto aburrimento. A premisa dápara un X-Files, non para un premioNobel, vamos.

Porqueo de meter un grupo de persoas nun lugar pechado e sen comunicación co exteriora ver que pasa xa o fixeron moitos antes, estes están cegos, vale, pero anovidade non deixa de ser anecdótica. Nestes casos sempre pasa o mesmo, osmalos fanse co control, grazas a vantaxe de contar con un cego de nacementoentre eles (?) e con outro que ten unha pistola, Gael García Bernal. O cego de nacemento controla moito máis, estáacostumado a non ver, e sabe por onde anda e todo iso. Bernal ten unha pistola, e sempre se pode poñer a pegar tiros, aver se lle dá a alguén, e iso é algo que mete moito medo.

Avantaxe do cego de nacemento non sería tal se o conto o escribira alguén con unpouco de sentidiño, porque a muller de Ruffalo,Julianne Moore, non é cega en ningúnmomento. Finxe a cegueira para non separarse do seu marido, e se na terra doscegos o cego de nacemento é o rei, imaxínate o que ve! Pero nada, Saramago escribiu o conto así, e asífoi como quedou.

Ecando xa pensas que levas media hora mirando algo que non che importa e que vaisendo horiña de que remate, vai a película e convértese nunha de zombis! Enserio! Aos directores de hoxe moito lle gusta meter zombis nos seus flims, enon me estraña, xa incluso Bergmansabía que con un zombi todo melloraba moitísimo, e aquí, nesta pelicla de Meirelles, ata atopei un referente,sobre todo de imaxe e cor, para TheWalking Dead. Pero non llo digades a ninguén, que ó mellor péchanme o bló elévanme para Cahiers du Cinema, e vósnon queredes iso, verdade?

Ófinal chove. Con isto non vos rebento nada, non sexades talibáns dos spoilers.Chove e pasa outra cousa que moito lles gusta aos directores de cine de todosos tempos, que a xente sae á rúa e póñense debaixo das gotas de auga e abren osbrazos e dan voltas sobre eles mesmos e rin coma parvos. En serio hai que meterunha escena deste tipo cada vez que queremos simbolizar algún tipo de limpeza,purificación ou ledicia? Coñecedes a alguén que fixera isto algunha vez? Coñecedesa alguén que o fixera por vontade propia sen velo nunca en ningunha película?Eu isto non o entendo porque nunca o fixen. Eu cando chove o que fago éabrigarme e cagarme en todo, porque a chuvia non lle deixa a un facer nada.

Unpico e unha pala lle daba eu a todos eses que tanto rin e bailan debaixo achuvia. Un pico e unha pala e a cavar gabias! Se eses tiveran que abrir algunhavez unha gabia debaixo dunha chuvia fría e constante habían rir habían. O quepasa é que son uns señoritos da merda que nunca fixeron nada, e se a chuvia osmolla un pouquiño só teñen que meterse na casa e ducharse e listo, todossequiños outra vez a tomar os seus cafés. Panda de mangantes.

Evale xa. Tampouco me vou asañar con esta película, que a pobre bastante ten coque ten. Ademais dixo Ray Loriga, eeu a Ray Loriga fágolle caso en todoo que di, que toda esta palabrería vomitada en internet, se non nace do amor,non vale de nada. Di que unha persoa que dedique un só minuto do seu tempo aescribir cousas desagradábeis de outro, sen cobrar nin nada, é unha persoamiserábel que non merece nada máis que o que ten.

Eeu penso que ten razón. Que motivos teño eu para escribir cousas feas dun filmede Meirelles? Que mal me fixo a mineste señor, ou Ruffalo ou Damon, para que eu me poña coma unhamona e os deixe a caer dun burro? Pegáronme algunha vez? Roubáronme? Vale, aomellor algunha vez roubáronme algo, pero con dicir: esta xente rouboume,debería ser suficiente.

Ofilme este custoume 2,50. O prólogo e a primeira parte ben valen 1€, así queestes tipos roubáronme 1,50€. 1,50€ é unha cantidade desprezábel para un roubo.Despois do que me rouban outros que non aparecen nunca, ou case nunca, no bló. Oeuro e medio aínda llo dou á romanesa que pide na porta do súper.

Nada,que non volvo falar mal de ninguén por aquí, a non ser que o merezan deverdade, claro.

BLADE RUNNER. RIDLEY SCOTT 1982

2012-02-06T04:49:00.000Z

Olaamigos.

Hoxeatendede ben, que traio unha pelicla de culto e unha obra mestra e unhamarabilla e un flim deses que hai-que-ver.Traio todo iso xunto e moito máis, porque aínda por riba non penso dicir nin onome do escritor nin o título do relato no que se basea. Atendede ben.

Tiescribes o nome desta pelicla en Googlee despois vas picando nas distintas ligazóns que o señor Google che ofrece e pumba! Todas e cada unha das páxinas nas que sefala deste filme nomean o escritor e/ou a novela no primeiro parágrafo. Por isoeste pós é tan importante, este pós é importantísimo, porque vou escribir unhachea de palabras sen dicir nada deses dous elementos.

Asíque lede ben, que non vai ser o primeiro bló que se fode por culpa de que unpapahostias o leu mal.

Apelícula, para quen non o saiba, vai do futuro. No futuro hai uns androides quese chaman replicantes, os replicantes viven escravizados polos seres humanos,que os usan para explorar e colonizar outros planetas. O filme vai dun puñadodestes replicantes que se rebelan e foxen de onde queira que estiveran paravolver á terra. Para que volven á terra? Para buscar respostas. Nestas apareceun Harrison Ford, solitario, amargadoe borracho, que é membro dun grupo de policías, os Blade Runners do título, que eliminan replicantes, e encárganlleque se desfaga destes.

Ofuturo si que vai ser agradábel, todo cheo de replicantes e de blade runners. Cada un co seu nome tope fashion… en fin, unha pena que nós nonvaiamos estar, porque iso ten que ser bonito de ver. A todo isto, neste póstampouco vou facer o chiste fácil de que para o 2019 non falta tanto e aíndanon se ve ningunha marabilla desas que inundan o filme, porque para min osnúmeros non son tan importantes, e no 2037 esta película seguirá estandoambientada no futuro, dígovolo eu.

Asíque o noso amigo Harrison ponse óchoio e despois de atopar a unha das replicantes hai unha loita e unhapersecución, e despois mátaa e atopa a un dos machos, e leva unha tunda negra,e o replicante morre no momento xusto dun xeito inesperado. Despois atopa aoutra replicante femia, e hai unha loita e unha persecución, e mátaa e apareceo outro replicante macho, e leva unha tunda negra, e o replicante morre nomomento xusto dun xeito inesperado. E menos mal que xa non había máisreplicantes, porque se todo iso ocorre unha terceira vez ao mellor resultabaalgo plúmbeo e repetitivo.

Ocaso é que existen diversos puntos no filme dos que ninguén falou nunca, eparéceme que hoxe non vos ides zafar sen que eu o faga. En primeiro lugar temoso interrogatorio ao que someten a un replicante nada máis comezar o flim. Conunha tartaruga no deserto, non se nos explica en cal nin se nos di que fai unhatartaruga nun deserto, e un final de escena que a min me gusta chamar a vinganza da tartaruga, porque a pobreestaba alí sen meterse con ninguén e coño xa! Que o tiña ven merecido o blade runner ese.

Outrodos puntos a tratar no pós de hoxe vai ser o tema da fabricación dosreplicantes. Para que ían as persoas facer uns espécimes tan parecidos a nósmesmos se non era para follalos? Que graza tería vivir rodeado de replicantesse non os podes follar de todos os xeitos imaxinábeis e por imaxinar? E odivertido non é foder nos que están concibidos para iso, o modelo de Daryl Hannah, non coño! O divertidosería agarrar unha replicante programada para ser caixeira do Alcampo, deitalaenriba da cinta transportadora e botarllo todo por riba. E despois esganala oualgo así, total, son máquinas.

Agoraque o penso, por que non inventan un replicante vítima de violencia de xénero?Íanse vender coma churros, vaia saída que ía ter o produto, non digades quenon. E aforraríamos o de ter que ler, ou escoitar, as noticias sobre o tematodos os putos días. Non vos parece unha pena que unha mente privilexiada comaa miña estea aquí desaproveitada na internet? Non teñades medo a dicilo.

Xame perdín, xa non recordo como era que continuaba o pós este. Vaia por deus.Pois nada, agora a continuar co primeiro que se me ocorra. Sería lícito matar aesta xente? Vedes? Así sen querer xa lle chamei xente, a pesar de que son seresartificiais. Pero non nos desviemos, sería lícito? Porque se senten dor, teñenrecordos e posúen sentimentos, non son basicamente humanos? Ou como di ofabricante, e máis Rob Zombie candoera WhiteZombie, máis humanos que os humanos? En que nos diferenciamos? No material no que estamos construídos,porque no resto somos igualiños… así que o dos blade runners penso eu que podería ser un invento tirando así comoa facha, non? Moito Harrison Ford emoito Edward James Olmos e moito origami e moita papiroflexia pero ao final son uns nazis do carallo.

Seteñen medo de morrer non se deberían poder matar. E despois de escribir isto xame decato de que se isto fora a ser certo nalgún momento, o filme está coxo.Faltan os representantes da liga pola defensa dos dereitos dos replicantes, conun replicante ben vestido á fronte e montando manifestacións diante da sede dogoberno. Nesta liga irían sobre todo os replicantes, pero tamén había haberalgún humano que se namorara dun bicho destes e algunha humana que quedaríaprendada do modelo Rocco Siffredi.Porque os famosos terían a súa propia réplica, non? Así a xente podería ter nacasa a Johnny Depp ou a Angelina Jolie, e poderiámolos follarcomo se non houbera un mañá.

Asíque a pelicla está moi ben, nótase que aquí todo o mundo sabía facer o seutraballo e que a pesar de que o tempo pasou isto apenas se nota. O único puntoen contra sería o vestiario e os peiteados das personaxes, demasiadoinfluenciados pola moda da época, e xa sabemos que a moda dos ’80 non é quefora demasiado agradábel de ver, pero como estas cousas son cíclicas vaite ti asaber se non remataremos todos volvendo ás ombreiras e aos pelos cardados e ásmaquillaxes fortes.

Oque máis me gustou foi o final. Con Rutger Hauer correndo en calzóns por unha azotea debaixo da chuvia. Por que se ponen calzóns para matar a Deckarz? Isoé un misterio que tanto Ridley Scottcoma Hauer non van desvelar nunca, eé un misterio moito máis intrigante que o feito de se Deckarz (Harrison Ford)é ou non é un replicante, pero a xente sempre se obceca nos máis nimiosdetalles, e deixan de lado o importante. E así nos vai. En fin, que vou irrematando, que isto dos pós longos xa non se leva.

Vistescomo se podía escribir do filme sen facelo da novela nin do escritor?

Vou intentar rematar todos e cada un dos meus
pós con unha foto de Sasha Grey, que carallo.

21 GRAMS. ALEJANDRO GONZÁLEZ IÑÁRRITU 2003 (21 GRAMOS)

2012-02-02T07:00:00.000Z

Alejandro González Iñárritu é un señor. Mexicano, pero señor. E así é como sedemostra que estes dous termos non son incompatíbeis. O distintivo de señortampouco quere dicir alá moito, calquera persoa con DNI ten o título de señor,e por riba o de don, así que hoxe en día podémoslle chamar señor a calquera.

Unseñor mexicano, calquera señor mexicano, debería levar bigote. Un pecha osollos, fai un exercicio de abstracción, imaxínase un mexicano e zas, bigote.Non digades que non. Por iso a este director lle custa moito que o tomen enserio, porque vai de mexicano sen bigote pola vida, e iso si que non.

Despoisde, Amores Perros mediante, conseguirque medio mundo se sentira un pouco máis miserábel, e de facer que bastantes sepreguntaran que coño estabamos a facer neste mundo, a Iñárritu déuselle por marchar ás Américas. Para un mexicano marcharás Américas debería ser unha frase carente de toda lóxica e sentido, pero non oé. Os americanos dos Estados Unidos fixéronse donos do xentilicio e de moitasmáis cousas, así que, para facer as Américas, a este director non lle quedou máisremedio que marchar aos USA, por moito México que levara no corazón.

OsEstados Unidos de América é o país onde viven os americanos. É o único país domundo con nome en plural, e tamén é o único país do mundo que se apropiou donome dun continente. Aquí hai que facer unha excepción coa Antártida, que écontinente, aínda que non país, pero tamén ten a consideración de polo. Polosur, por suposto. En fin, que ti dis americanos do norte e inmediatamenteeliminas aos mexicanos, por sudacas, e aos canadenses, por europeos, e isto noné que me preocupe especialmente, despois de todo a cousa xa era así cando eunacín e non creo que a vaia cambiar por escribila nun bló. Pero intentemosfacer un esforzo, cando alguén diga americanos do norte na vosa presenza preguntádellese están a falar dos de México ou dos de Canadá, a ver que cara poñen. Sealguén fala dos americanos, así en xeral, preguntádelle se están a falar deMessi, por exemplo, e xa cando vos manden á merda entenderedes por fin como é avida sen amigos. De nada.

Iñárritu tenme a min pinta de non ter amigos. Tiña un, deapelido Arriaga, que era o que lleescribía as peliclas, pero despois de Babelchamáronse cousas feas, berraron moito –hai rumores de que un deles dixo cousasda nai do respectivo- entre eles e xa non fixeron nada máis xuntos. Por aí dinque foi unha pena, a min non mo parece.

Explicopor que non mo parece. Amores Perrospareceume unha pelicla moi boa. Só a vin unha vez, pero recordo que me gustaramoito, e ata Gael me parecera unactor ou algo parecido. Recordo que cando a vin era inverno, facía moito fríono meu piso sen calefacción e non me acordei del durante as dúas horas, ou así,que dura o filme. A anécdota do frío acáboa de inventar, que cona vou recordareu se facía frío ou calor ou se era verán ou inverno? Non vedes que sempre vouborracho? Coma para acordarme das cousas estou…

Despoisde Amores Perros os tipos estesfixeron un flim que se titula igual que este pós, 21 Grams.En inglés, que mola moito máis, e rodado nas Américas. Do asunto das Américasxa escribín fai un anaco, así que non o penso repetir. Esta película repetía oesquema da anterior e, ao mesmo tempo, levábao ata o límite, multiplicaba ofactor Amores Perros por 10 econseguían así chegar ao cumio do estilo que eles mesmos inventaran.

Asingularidade destas dúas películas é a súa organización temporal. Unhaorganización temporal asincrónica que nunca antes a ninguén se lle dera porfacer, supoño que porque tiñan medo de que ninguén entendera o conto. Apelícula está desordenada, completamente. Empeza polo final, mete un cacho doprincipio, volve ao final, un cachiño da metade, outra vez ao principio… e asíata que remata. Viva viva. Berraron os críticos. Viva viva. Berrou a xente.Viva viva. Berrou o banqueiro de Iñárritue máis el cando lles pasaron as cifras da recadación.

Apelícula vai de Sean Penn moribundo,agardando un transplante de corazón, de NaomiWatts cocainómana, que vai ter que firmar uns papeis para que o corazón doseu marido se poida transplantar por aí a calquera, e de Benicio del Toro ex alcólico, ex presidiario, ex delincuente eevanxelista renacido, que vai facer todo o posíbel por pasarlle por riba coasúa furgoneta ao marido de Watts easí facer que Penn reciba o quetanto ansía.

Omellor da película, e xa volo conto agora, é o guapísima que está Naomi Watts, cos seus dentes de conexoe a súa boca australiana. Por certo, de onde saen as bocas australianas? Queclase de xenética hai por alá? NaomiWatts, Guy Pearce, Heath Ledger, Nick Cave, Michael Hutchenceetcétera etcétera. De onde sacou toda esa xente esas bocas así como inchadaspolos lados? Por que só a teñen os australianos? Por que non a teñen ositalianos ou os daneses? Por que non a teño eu? E falando de daneses, por queos daneses cando deixamos barba damos tanto noxo? Vistes a Lars von Trier con barba? Pois todos os daneses o mesmo, non haiforma.

Peroao que iamos, as bocas australianas. Para que serven? Por que son así e por quenon as reparten co resto do mundo? Os australianos é o que teñen, que as súascousas non llelas prestan a ninguén. Teñen os animais máis raros do mundo e nonpenses que os soltan polo mundo adiante, que va, todos para eles. E coas bocasigual. Malditos australianos.

Outradas cousas a destacar deste filme son as mamilas de Naomi Watts. As mamilas son os pezóns, por se alguén non entende ogalego de Ferrín. Esas mamilasdeberían ser declaradas patrimonio da humanidade, porque recordan a calqueramonumento tipo Torre Eiffel, Torre de Pisa e, incluso, Torre de Hércules. Que en vez demamilas ten dúas torres, vamos.

Easí. Moita desorde nas secuencias e moito conto, pero ao final o único que faié ciscar así un pouco os planos, para que pareza que a cousa está montada aoaleatorio pero non. Non ho! Tamén hai que ser parvo para pensar que nisto docine pode haber algo aleatorio e casual, si ja. O tipo mete un par de escenasdo final cando aínda non levamos dez minutos máis ou menos, e despois xoga coadesorde e coa anacronía, si. Pero sen pasarse, que para que un conto funcionehai que seguir unhas normas, e Iñárrituségueas, e así, aínda que desordenados; que non extremadamente mesturados entreeles; o principio, nó e desenlace están aí, e de aí non hai quen os mova.

Coneste efecto de desorde o que consegue é enmascarar que o guión de Arriaga, montado segundo a ordecanónica, non daría para moito máis que para un flim de domingo á tarde, eseguro que nin Penn, nin Watts, nin del Toro se prestaban aiso. Pero cando un ten un nome e sabe facer unha cousa, todo o conto cambia. Enon estou criticando isto, non pensedes mal, o que fago é dicilo. 21 Gramsten un guión de telefilme cutre, todos de acordo. A súa montaxe e edición fanque isto quede enmascarado e que pareza unha grandísima película, todos taménde acordo. Se a alguén lle parece mal só pode ser porque non o pensou el antes,e este maldito mexicano, señor, pero mexicano, adiantoulle pola esquerda.

Despoisxa chegou Babel, con Brad Pitt e Cate Blanchet e outra vez Gaele moitos máis que non recordo xa. E desta vez si que nin a montaxe ninhostias. Desta vez non desordenou tanto, nin pegou tantos saltos no tempo nintantos saltos tan seguidos no espazo. E desta vez si que fixo unha puta merdade película. Por aí dixeron, como non, que era a mellor, que era o cumio e queera a polla. A min pareceume que non era case nada e, de feito, xa esquecíncase por completo de que ía, apenas recordo nada dese flim, pero sempre queescoito o título sinto algo desagradábel no estómago, e iso só pode quererdicir unha cousa.

Poriso a min non me pareceu unha pena que Arriagae Iñárritu non volvan traballarxuntos, para facer lixo ben chega un só, ou os dous por separado, que taménpoden facer todo o lixo que queiran e seguro que llelo han pagar ben.

Biutiful non a vin, non me preguntedes que non sei. Despoisde Babel o apelido Iñárritu provócame malestar xeral, e Bardem con perilla tampouco é que meinspire demasiada confianza. E, para rematar o asunto, dixéronme que non estabadesordenada, e a min iso si que xa me pareceu unha estupidez, porque se Iñárritu facía películas era paraexistiran as películas desordenadas no tempo, se agora se pon a facer o que faitodo o mundo, de que?

Nadamáis, se nos vemos esta noite, ou calquera noite en realidade, recordádeme quevos amose o medo nun puñado de polbo.

Áfeira, claro.

THE ROAD. JOHN HILLCOAT 2009 (THE ROAD (LA CARRETERA))

2012-01-31T06:47:00.000Z

Ando eu estes días bastante enfadado co asunto da copa do rei. Fai moi pouco tempo o único equipo que podía gañar con un empate era a selección italiana, e agora vén o Real Madrid e non só gaña con un 2-2, senón que ademais demostra que é o mellor equipo do mundo quedando eliminado da competición. E eu aquí, facendo o parvo e comentando películas. Señores da prensa deportiva: deixen en paz os privilexios da miña selección, que o Real Madrid non os merece! Gustaríalles a vostedes que os xornalistas italianos se puxeran a dicir que nós inventamos o do tiki-taka? Gustaríalles a vostedes que dixéramos que gañamos os dous últimos mundiais? Aposto que non lles gustaría nada. Pois o mesmo digo. Aquí os únicos que podemos gañar con un empate somos nós!

E agora xa, vamos á película.

Outrapelícula de Viggo Mortensen co cu óaire? Pois si, que queredes? A oferta cinematográfica é un tema moi triste, porculpa, por suposto, dos distintos gobernos socialistas que tivemos no país. Encanto deixemos de chamarlle matrimonio ás pecaminosas unións entre sodomitas, Viggo deixará de amosar as cachas.Díxomo a min nunha cea familiar, somos primos.

John Hillcoat, director do magnífico western The Proposition, trae aquí unha películaun pouco máis sucia, que xa é ensuciar. Unha película ambientada nun mundogris, frío e cheo de po, no cal un neno e un home camiñan, sen descanso, cara osur. Levan unha pistola e dúas balas, unha para cada un deles, cando chegue omomento. O neno non coñeceu outro mundo distinto, súa nai non quixo saber nadae un primeiro encontro con caníbales fan que queden con só unha bala, para oneno, loxicamente.

Asíandan, cheos de merda ata as orellas, sen comida e escapando de calquera cousaque poida parecer unha persoa, por se é un caníbal, e quedan sen balas. Nunmundo post-apocalíptico no que non queda nada a única opción é a morte, pero oser humano sempre se resiste a aceptar isto.

Asíque, que é o que é isto? Isto é unha boa película de zombis. Pode ser a mellorpelícula de zombis xamais rodada, porque non hai zombis. O inimigo son aspersoas e os culpábeis do desastre tamén. Os filmes de zombis teñen tanto éxitopor dous motivos:

a) Aínda ningúndirector de cine foi quen de crear un ser que poida meter máis medo que unhapersoa. Os zombis son, basicamente, persoas.

b) Aos zombis, aocontrario que ás persoas, pódense matar sen remordementos. Un zombi ébasicamente unha persoa, mete tanto medo coma unha persoa e nunca o veremospracticando o canibalismo, isto é, comendo outro zombi. Pero fáltalle algo queo converta en persoa, así que se pode acabar con el sen remordementos.

Estesson os dous motivos polos que gustan os filmes de zombis. Porque dan medo e sepoden matar sen pena. Son persoas pero desprovistas daquelo que, sexa o quesexa, nos converte en persoas. Algunhas teorías poden apuntar á linguaxe, oszombis non teñen esa capacidade, á educación e cortesía, os zombis tampoucodestacan nestes ámbitos, ou no sentido da moda, onde estas criaturas tampouco éque cheguen a deslumbrar.

Easí atopamos o núcleo desta pelicla. Que pasa cando os zombis conservan enteiratoda a súa humanidade? En que nos diferenciamos deles? Pódense mataralegremente ou temos aquí un dilema moral? Porque os zombis deste flim soncheasí, talmente coma os protagonistas. Só que uns decidiron que, antes de morrerá fame, ían comer persoas, e os outros non.

Cantotardaría o home en alimentar ao seu fillo con outros homes? Que dereito ten ohome de matar aos que os queren comer? Vale, se che van a comer a ti, carallo,aí está xustificado. Pero quen é mellor persoa? O que se deixa morrer, e deixamorrer ao seu fillo, á fame ou o que sae a buscar o que sexa e come o que sexa,aínda que pertenzan á súa especie? As galiñas cómense entre elas e poden ser osanimais máis listos sobre a terra... Vale, as galiñas non serven como exemplode intelixencia, e este pós estame a quedar bastante estraño.

Ohome e o neno camiñan. O home tose, o neno pregunta, e así van pasando os días.Atopan unha casa con unha despensa digamos que peculiar, e os propietariosaparecen no peor momento. Despois tamén atopan un bunker, e atopan un anaco defelicidade antes de volver saír á porcallada e á miseria. Despois aparece Robert Duvall e só coa súa presenza xaconsegue que, de ser un filme de zombis sen zombis, isto se converta no mellorfilme de zombis, con ou sen zombis, do mundo.

-Cantosanos tés?

-Noventa.

-Noventao meu cu! (Isto dío Mortensen, quexa sabemos que está moi orgulloso desta súa parte do corpo) É iso o que dispara que non che ataquen?

-Si

-Efunciónache?

-Non.

Osdiálogos van todos máis ou menos así. Herdados da novela do escritor ese demoda, son sinxelos e lóxicos. Unha lóxica esmagadora, que din os papahostias,que non deixa alternativa a ningunha outra posibilidade de diálogo, non sei seme explico.

Unpai enfermo e un fillo. Cada un ve as cousas dun xeito, o pai só pode ver omundo que, coma el, está a piques de morrer. O pai só pode ver miseria, fame eperigo. O pai, que coñeceu o mundo que existiu antes, non é capaz de ver unhasolución posíbel, está condicionado polo seu propio punto de vista. O neno éunha esperanza, o neno non coñeceu un mundo mellor, nin un peor, que ese no quelle toca vivir. O neno pensa que as cousas se poden facer de outro xeito, oneno pensa que o mundo pode mellorar, o neno confía nun futuro mellor mentres opai, que xa está no seu futuro, non pode imaxinar nada peor.

Quengaña ó final? Quen ten razón? Como se resolve este dilema? Pois o dilema non seresolve. O filme comeza co dilema e remata co mesmo dilema, aínda que polocamiño nos foron amosando pistas, a función do filme non é contar como foi queo mundo rexurdiu unha vez máis das súas cinzas nin como foi que o mundo seafundiu na súa propia merda. O filme cóntanos como viviron os, posibelmente,derradeiros habitantes do planeta.

Outalvez nos estea a contar como foron os primeiros anos na vida da xente quevolveu facer da terra un lugar habitábel. Eu debo estar especialmente optimistaestes días, porque acaba de entrar un raio de sol pola xanela, e acabo dedecidir que me decanto por esta segunda opción, aínda que o feito de escribiloxa fixo que me arrepentira.

Elixoa segunda opción porque Hillcoat mopon en bandexa, que se a min me deran a oportunidade decidiría, sen ningunhadúbida, a completa extinción da raza humana. Porque a ver, para que servimosnós aquí? Que facemos? Imaxinades como sería a vida do resto de seres vivos senon existiran as persoas? Non sería moito mellor? Pois iso, boicot ás preñadas!

Boicotás preñadas! Stop nacementos! Dille non á vida!

Cortemosas pichas!

SICKO. MICHAEL MOORE 2007

2012-01-27T06:50:00.000Z

Vamosa ser sinceros. Cando un se achega a unha película sempre trae algunhas ideaspreconcibidas. É moi raro achegarse a calquera cousa, e neste caso falo depelículas, nun estado de ignorancia e inocencia supinas. Ás veces pasa, peronon é o habitual. Un sempre sabe algo do director, dos actores, do guionista(si home…) ou do que sexa.

Recordoque nos achegamos a un filme de Michael Moore deste xeito. Cando estreou Bowling for Columbine ninguén sabía nadado gordo asqueroso que andaba polos Estados Unidos facendo un documental sobreo parvos que son nese país. Parvos e armados, por suposto.

Apartir dese momento xa todo o mundo soubo quen era Moore e que facía, e así comezaron a aparecer os que o adoraban,porque é o único que se atreve a dicir algunhas cousas, e os que o odiaban,porque é un manipulador e un egocéntrico. E así foi como todos nos fixemos unhaimaxe de Michael Moore no fondo do noso bulbo raquítico.

Amiña non vola vou dicir. Só vos vou contar que o documental que o converteununha personaxe mundialmente famosa o vin nun cine de Barcelona do que nonrecordo o nome e que, ademais, fíxeno na compaña dunha amiga á que fai moitotempo que non vexo. Ai que pena!

Odocumental que hoxe nos ocupa o tempo aquí é este, Sicko. Sicko vai dacobertura sanitaria nos USA. Mellor dito, Sickovai da falta de cobertura sanitaria nos USA. O malo de ver un documental destehomiño con catro ou cinco anos de retraso é que sempre pode vir un presidentenegro e cambiar as leis, e foderche a vida.

Adía de hoxe non sei como levan o tema no país, pero a reportaxe vina igual.Outro problema do que me decatei mentres vía a pelicla esta foi que rirse dunsubnormal que xa non ten o poder da presidencia do mundo non é tan divertido.Sobre todo se o tipo demostrou unha pericia sublime esquivando zapatos. Porquevamos a dicir a verdade, a alguén lle seguiu caendo mal George W. Bush despois de ver como evitaba que os zapatos que lleguindou o moro aquel lle golpearan na cara? A min gañoume con iso. Sobre todo acara que puxo, parecía estar pensando “istosi que é divertido! xa era hora de que me pasara algo digno de contar despoisde ser presidente durante oito anos!”

Enfin. Que tampouco é plan poñerse aquí a debater sobre o carisma dos líderes dosdistintos países, pero aposto o que sexa a que se lle botan os zapatos a Rajoy ou a Zapatero as levan. De Rubalcabanon digo nada, que ó mellor aínda os esquiva tamén.

Perovamos ao que vamos. Sicko. Odocumental que Michael Moore fixo para meterse coa industriasanitaria do seu país. Comeza con unha impactante imaxe dun tipo cosendo o seupropio xeonllo. Agulla, fío e tesoiras, non se precisa nada máis, e alí o temosno sofá da súa casa cose que te cose. Claro, como non ten cartos…

50millóns de persoas sen seguro sanitario nos USA. Tócate os collóns. Xente que, seenferma ou ten un accidente, mellor que vaian pedindo unha hipoteca, porquemira que é caro manter o corpo humano eh! Despois falamos dos BMW, moito máiscaro un dedo dun tipo que unha roda dun coche, así, como cho conto. Os que siteñen seguro non zafan do copago e das franquicias e de moitas outrasconachadas que fan que, por unha ou por outra, a xente remate pagando, se tencon que, e se non, a morrer ou a quedar sen nada.

Comodato curioso direi que a versión esta de WORD sublíñame a palabra copago.Nótase que é do 2010 e o tema aínda non se falaba no país daquela.

Odos seguros privados tampouco é que sexa un choio. Hai unha lista de cen milmillóns de enfermidades que, se as tiveches nalgún momento da túa vida, cheinhabilitan para contratar un seguro destes. E se o contratas deberías saberque os médicos que che van recoñecer e que traballan para o seguro que ti pagas,conseguen máis complementos, máis pluses e máis ascensos cantas máis coberturaslles deneguen aos clientes. Mire doutor,que teño aquí un cáncer que… nada, nada, iso non é cáncer, iso é outra cousa…pero como me curo? Con esta patada no cu que che vou meter agora, seguinte!

Asíé como funciona e así é como vai rematar funcionando aquí, botaranlle a culpa ácrise, como fan con todo, e listo.

Hillary Clinton,cando era primeira dama, quixo facer o que parece que o negro ese vai facer, ouao mellor xa o fixo, e poñer unha sanidade socializada. Aos americanos apalabra socialismo parécelle cousa do demo, e puxéronse todos en contra. Esgrimironos republicanos, e algúns demócratas tamén, argumentos tan válidos como que amedicina non pode estar controlada polo goberno. Dixeron que lle ían obrigar áxente a ser atendidas por un doutor sen posibilidade de cambialo, que osimpostos que ían ter que pagar os traballadores ían ser algo fóra do normal,que lles ían prohibir aos médicos o exercicio nunha cidade da súa elección, queiso xa o fixeran os comunistas e mira ti para eles agora… e ó final, cobrandounhas boísimas comisións por parte da industria, a señora Clinton desistiu.

Moore amósanos o estado do seu país e despois, como faisempre, dedícase a viaxar polo mundo adiante para amosarlle aos seus cidadánscomo se vive en outros sitios. En Canadá, os americanos sempre lle botan aculpa de todo a Canadá, e Michael Moore fai todo o posíbel por limpar aimaxe do seu país veciño, creo que conseguindo todo o contrario. No Reino Unidoe en Francia. Moore pon cara así denon crer nada do que lle contan nestes países. Fai como que non entende o conceptode que todos paguen para soster un servizo do que se pode beneficiar calquera,aínda que non teña ingresos.

Aestancia gratuíta nos hospitais, os medicamentos subvencionados, e cando seinforma do concepto da baixa laboral Moorefai que quere suicidarse por ser americano. Esta é a parte máis divertida dofilme, cando o director pasea por outros países e se dedica a interactuar coaxente. Sempre é divertido ver o choque de culturas, como un non comprende porque iso é gratis e os outros non comprenden como vai ser iso de pagarlle a unmédico.

Aofinal, o de sempre. Demostración de cómo os cidadáns do país máis libre domundo son os cidadáns menos libres do mundo. Do mundo civilizado polo menos. Decómo os afogan con débedas desde moito antes de que comecen a traballar,recordemos o financiamento da universidade, e os continúan afogando con débedasincluso despois de morrer.

Comotraca final o tipo vaise a Cuba, o país do demoño, e o que alí descobre non tennome, polo menos para el e para os seus enfermos acompañantes, aínda que oscubanos e as cubanas e o arroz á cubana si que saben como chamarlle.

Michael Moore éun manipulador, certo. Michael Moore é un tipo con un ego máis grandeque el mesmo, tamén certo. Michael Moore está gordo, verdade. Michael Moore cando se afeita dá incluso máis noxo que cando deixa a barba,si. Michael Moore é un tipo que fai documentais e só mete neles o que a el lleinteresa, amosa a verdade pero só unha parte da mesma, pois si. Ata aí chegaranas bromas! O tipo mete os cartos e o traballo nun documental e non pode facer oque lle veña en gana? Home por favor! MichaelMoore é un Bichicoma, que si home,que si. Déixame en paz.

Michael Moore étodo iso e moito máis, pero as súas historias a min sempre me gustan, estagustoume máis que Farenheit, peromenos que Bowling, por iso de que aprimeira sempre se recorda dun xeito especial.

Comeceia ver a película intentando buscarlle os puntos tramposos, e vaia se os atopei,o que pasa é que a medida que vai pasando, foime convencendo, coa súa historia,coa súa cara de parvo e co seu conto. Comecei intentando que non me gustara e,ao final, gustoume.

Noné que vaia ir correndo a mercar todos os seus traballos, non é que vaia ir verao cine a súa próxima estrea, pero non creo que volva miralo con recelo, porquea verdade sempre está agochada no medio de historias contraditorias que semesturan. Michael Moore o que fai é amosarnos unha parte,unha parte tan necesaria para coñecer a verdade coma o resto.

Porque non vén alguén e nos amosa a outra? Talvez non sexa tan doado facer o queeste homiño fai.

VISKNINGAR OCH ROP. INGMAR BERGMAN 1972 (GRITOS Y SUSURROS)

2012-01-25T05:38:00.000Z

María: Liv Ullman

Agnes: HarrietAndersson

Ana: Kari Sylwan

Karin: IngridThulin

Tresirmás reunidas, xunto con unha criada, nunha casa por mor da enfermidade,terminal, dunha delas. A relación entres estas catro personaxes, o pasado decada unha e as motivacións e actitudes que adoptan ante a vida son os puntosque se abordan no filme.

María é unha personaxe pasiva. Vén a ser a encarnaciónda nai das tres, unha persoa triste, melancólica e insatisfeita que busca nunhadas personaxes masculinas, o doutor, unha vía de escape da rutina na que se veinmersa. Casada con Joakim, personaxepatética que chega a finxir un intento de suicidio para non verse separado dasúa muller.

Agnes, a irmá enferma, está marcada pola dor. unha dorque nace desde nena, cando non se sentía querida nin era capaz de entender ninquerer a súa nai. A pesar do protagonismo que ten non deixa de ser unhapersonaxe escusa, ou catalizadora, dos acontecementos. Sen Agnes non hai historia, pero a historia ben podería ter ocorridosen ela.

Karin é a personaxe máis dura do filme. Bergman mergúllase nela unha vez que Agnes fai o que ten que facer, para isoestá aquí, e descubrimos que a escuridade da súa roupa é parecida á da súaalma. Ten arranques violentos contra a criada, Ana, para despois arrepentirse e pedir perdón dun xeito superficiale pouco críbel. É unha muller que non soporta a vida, as aparencias e asmentiras coas que hai que vivir e aceptar como verdade, como pode ser o seumatrimonio cun diplomático seco e aburrido. A mutilación xenital á que sesomete, escena durísima copiada por directores como Michael Haneke ou Lars Von Trier en filmes máisactuais, pode interpretarse como un intento de desaparecer como muller,rebelarse contra un mundo que non soporta, construír unha coraza. E talvez sexapor isto que non pode aceptar a oferta de achegamento de súa irmá, María.

Ana, a criada, é unha personaxe tamén triste, que non supera a perda dasúa filla e proxecta o amor que sentía por esta en Agnes. Ata o punto de ser a única que abraza a morte no punto máisálxido desta, mentres as dúas irmás de Agnesa rexeitan poñendo por aí unhas escusas máis ben tirando a cutres.

Aspersonaxes masculinas, o doutor e os maridos de Karin e María, amósansecomo máis planos. Destaca o xa comentado patetismo de Joakim e o feito de que ningún amosa sentimentos nin intereses máisalá do seu traballo ou do que teñen entre mans nun determinado momento.

Unhapelícula chea do que agora se lle dá por chamar “discapacitados sentimentais”.

Ofilme é vermello. As paredes da casa son vermellas e a luz predominante durantetoda a metraxe é vermella. Incluso os numerosos fundidos que encadean unhasecuencia coa seguinte son a vermello en lugar do habitual negro. Parece queesta era a cor que Bergmanidentificaba coa alma.

Comoera habitual neste director predominan os primeiros planos das distintaspersonaxes. Intensifica así a dor de Agnes,con planos de moi longa duración, a indecisión de María, que parece non saber a onde mirar, e a dureza extrema de Karin, que mantén tensos os músculos dacara durante estes planos.

Outroaspecto interesante é a utilización do tempo. O filme transcorre en dous temposdistintos para cada personaxe, excepto Ana.O primeiro é o seu propio presente, no cal as tres irmás están xuntas na casavermella e podemos escoitar un segundeiro que marca o paso dos minutos,presenza ameazante, sobre todo para Agnes.O segundo tempo son os flashbacks queexplican de onde veñen e por que cada unha actúa dun xeito ou de outro.

Acombinación de todos estes elementos; a cor, os primeiros planos, os flashbacks, os reloxos e o segundeiro;fai que o filme pareza estirarse ata o infinito, aínda que en realidade só dureuns noventa minutos.

Estáben feita e as interpretacións son perfectas. Aínda así, o tema e a lentitudefan que non sexa unha película destas que un pode ver en calquera momento.Digamos que, para ter ganas de volver vela, un ten que ter o “día Bergman”.

Istoque acabo de escribir, e que con un pouco de sorte ti acabas de ler, poderíapasar por unha crítica tipo, unha crítica, ou unha análise, máis ou menos seriado filme este do director sueco favorito do bichicoming. Isto que acabo deescribir ten a súa razón de ser, e por iso este pós está dedicado a eles, a todaa xente que me algunha vez me dixo que isto non era un bló de cine, que aquí seusaba a escusa de comentar unha película para contar parvadas que non tiñannada que ver co tema, e que facía iso porque non tiña nin puta idea.

Ousexa, que non está dedicado a ninguén.

Agora,se mo permitides, vén o pós de verdade. O pós que este bló e os seus lectoresse merecen, porque o de antes é un aburrimento, xa o sei:

Ella gritó!

Y después susurró!

Y en ningún caso yo

entendí una palabra…

DiAinhoa (letspretendweweredrunk) que poesía é escribir mariconadas mentreslle dás á tecla “intro” de xeitoaleatorio.

Estapelicla deixoume así a primeira vez que a vin, sen entender nada e pensando queBergman se dedicara aquí a pulsar “intro” de vez en cando para disimularque tiña todo o necesario para facer unha película; ou sexa cámaras, focos,actores, produtor, director etcétera; pero que lle faltaba precisamente o máisimportante, a película en si.

Asegunda vez que vin decateime de que a primeira vez estaba eu en mal estado,alias borracho, e por iso non entendera nada de nada.

Selestes a primeira parte do pós xa sabedes que isto non é comedia, que Bergman non era o rei das festas e queo que a este homiño lle gustaba de verdade era sufrir, e facer sufrir aosdemais. Así que mirade, se a queredes ver facédeo e se non queredes esquecédea.A min que me vindes contando? Non sodes grandiños xa para saber que facer coasvosas vidas? Pois iso, ídevos acostumando que eu non vou durar sempre.

Sóapuntar que aquí o noso amigo descóbrese como precursor e pioneiro da máxima,tan de moda nestes días, todo ésusceptíbel de mellorar, só tés que meter un zombie. E nós que todo estetempo pensabamos que Bergman eraparvo...

DOG DAY AFTERNOON. SIDNEY LUMET 1975 (TARDE DE PERROS)

2012-01-23T07:00:00.000Z

O22 de agosto de 1972 non aparece nos libros de historia. Pero os que estaban enBrooklin, NY, e se achegaron á rúa naque acontece este flim seguro que non o van esquecer nunca. Os que sigan vivos,claro. O 22 de agosto de 1972, en Brooklin,NY, pasou unha cousa destas que a xente conta e conta e conta unha e outravez ata que os netos acaban por chamarlle as batallitas do avó, e a medida que uns van nacendo e outrosmorrendo, se esquece.

Sidney Lumet, do que sempre é bo falar porque só con dicir oseu nome convertémonos en mellores persoas, decidiu que esta era unha historiaque non se podía esquecer, e púxose a traballar nunha película que contara osucedido o 22 de agosto de 1972 en Brooklin,NY.

Paracontar este conto Lumet precisabadous actores bos. Precisaba dous tipos que puideran facer que o público seidentificara con eles, a pesar de que non sexan dúas personaxes coas que apersoa normal, o home da rúa, teña moitas cousas en común. Para iso serven asestrelas de cine, dicía Lumet. Dicíaque as estrelas de cine son estrelas por iso mesmo, porque conseguen que axente queira ser coma eles, porque a súa aparencia, a súa forma de ser, a imaxeque deles mesmos proxectan ao exterior, fai que parezan persoas que temospreto. Conseguen que o público pense neles coma nos seus amigos, ou inimigos,ou como se foran o reflexo que un espello máxico e idealizado nos devolvería senos puxéramos en fronte del.

Poriso chamou a Al Pacino e John Cazale.

DeAl Pacino non vou dicir nada, porquenon hai nada que dicir. Pode ser certo que desde que fixo Insomnia, de ChristopherNolan, o home non atopara ningún proxecto á súa altura na pantalla grande.Pode que non se atope no seu mellor momento profesional. Pode que Pacino, neste preciso momento, non sexaunha estrela de cine segundo a definición que Sidney Lumet nosproporcionou fai un instante. Pero a ver quen é o listo que se atreve a falarmal del. A ver quen ten as narices de dicir que é un mal actor. A ver quen écapaz de abrir a súa boca de mona para expulsar algún tipo de son recoñecíbel eafirmar que Pacino estásobrevalorado. Alguén? Xa me parecía.

Ode John Cazale é moito máis triste. John Cazale era un enorme actor enorme,des que instalei o Word2010 sublíñameo segundo enorme, que estaba metido en todas as películas que merecían a pena.Agora mesmo podo contar as dúas primeiras partes de The Godfather, nas que facía de Fredo,The Deer Hunter, de Michael Cimino, ou esta. Inclusodespois rematou aparecendo na terceira, mediante imaxes de arquivo, de The Godfather, logrando así que todas aspeliclas nas que el aparece foran candidatas ao Oscar na categoría de mellorfilme, e que unhas cantas o levaran. A súa filmografía non vai moito máis alá,cinco ou seis películas, pero é un deses inesquecíbeis do cine. Unha cara, unhapersoa, un actor, que unha vez que o viches non podes esquecer. Unha presenzaescénica sen comparación, ninguén enche un plano como facía Cazale, coa súa cara de boa persoa, oude cabrón. Tiña unha destas caras que servía para calquera cousa. Podía ser opsicópata que apenas fala, o tipo que non dá calado nunca, a personaxe senpersonalidade que se deixa manipular por todo o mundo ou o manipulador senescrúpulos. O físico, e o xeito de traballar, de Cazale daba para todo isto e para moito máis. Era coma un Steve Buscemi dos anos ’70, talvez unpouco máis guapo, pero sen pasarse tampouco.

E que lle pasou logo? Onde vai esefenómeno? Morreu, cáncer.

Asíque Sidney Lumet xa tiña aos dous protagonistas e púxose a rodar. Por aquelesanos as películas, e cando falo de películas refírome a Hollywood, tiñan unhaparte de negocio, unha parte moi grande, e outra parte, tan grande coma a donegocio, de arte, ou polo menos de oficio. Non vos dades conta de que as obrasmestras das que todo o mundo fala, e todo o mundo acepta, e todo o mundo tencomo referente para facer cine agora mesmo son daqueles anos? Películas feitasdesde a segunda metade dos ’60 ata principios dos ’80. Un tipo que faga unhapelícula sobre a mafia vai ter de referende ao padriño, un que faga depsicópata vai atopar a Henry, se fasde guerra aí anda Apocalypse Now, ou The Deer Hunter mesmo, se fas depolicías sempre che vai vir á cabeza Serpico,ou calquera outra da época… e así? E por que é que daquela se facían películastan boas? Por que saíron tantas obras mestras? Eran máis listos aqueles quefacían cine por aquel entón?

Aresposta que atopei, vendo esta película precisamente onte, e que neste momentome parece a máis válida de todas as respostas que levo atopado durante a miñavida, polo menos tres, é a seguinte: si e non. Non cabe dúbida que a tecnoloxíaavanzou moito, que cada vez é máis doado facer calquera cousa que queirasfacer, que a día de hoxe calquera que teña unha cámara dixital pode facer unhapelícula boa, o que pasa é que a universalización de algo, do que sexa, sempreten dúas caras. Como calquera pode facer un filme podemos chegar a descubrir aalgún xenio que noutra época non tería feito nada, pero ao mesmo tempo imos terque comer moita merda. E nestas andamos, comendo merda.

Asegunda parte da resposta é que por aquela época xurdiron unha serie dedirectores de cine, Lumet incluído,que se criaron na televisión. Isto non quere dicir que cando deran o salto ápantalla grande fixeran produtos televisivos, non, o que quere dicir é quecando deron o salto á pantalla grande fixeron cine, pero moito máis rápido ebarato. A segunda parte da resposta é que estes directores, acostumados comoviñan de traballar nun medio feito para esquecer, non se preocupaban por deixara súa pegada, non se propoñían rodar unha obra mestra cada vez que prendían acámara, non soñaban cos seus nomes escritos con letras de ouro na historia docine. Estes directores contaban un conto, facían unha película e facíana omellor que sabían, sen agardar nada que non fora poder facer outra despois derematar coa que estaban. Este era o método de traballo de Lumet, e así é como se fan as obras mestras.

Poriso a día de hoxe non se fan películas así, porque cada director ten metido nacabeza a idea de pasar por enriba dos demais, fan traballos pensando naposteridade, pensando en que hai que meter aí algo que lle asegure ainmortalidade como realizadores, e así nunca se consegue nada. Cervantes escribiu o Quixote como parodia dos libros decabaleiros da época, Shakespeareescribía obras de teatro para representalas polas aldeas e gañar cartos parapoder sobrevivir, Van Gogh non vendeu ningún cadro mentresestaba vivo, porque pintaba para el, e a xente que facía cine fai unhas cantasdécadas o único que querían era facer cine. Ningún destes pensou nunca noslibros de historia, e remataron entrando.

Edespois de todo isto imos volver ao 22 de agosto de 1972 en Brooklin, NY, para asistir a un atraco aun banco. Tres atracadores entran armados con dúas escopetas e unha pistolapara demostrar, en apenas dez minutos, que a súa ineptitude só é comparábel coasúa determinación. Un deles abandona nada máis entrar, e así é como quedan só Pacino e Cazale e os traballadores do banco. Demasiado bos para este tipo detraballo, en vinte minutos xa a teñen armada fóra. Un garda de seguridadeasmático, policías, francotiradores, veciños, helicópteros, axentes do FBI ecanles de televisión apiñados na porta, para ver o espectáculo.

Candolevaba media hora de película o estómago subiume ata a gorxa, e aínda o levoaí. A personaxe de Pacino é ocerebro, é o que manda, e Cazaleestá caladiño pero sen baixar a garda en ningún momento. Conversas illadas,frases soltas e miradas furtivas fannos pensar que Cazale está coma unha puta cabra e que non lle importaría saír eenlearse a tiros con todo o que se mova, pero tampouco podemos estar seguros.Así que a pelicla vai disto, de dous tipos encerrados nunha oficina con unhaserie de reféns e unha multitude expectante fóra.

Unhamotivación absurda, pero recordemos que é un feito real, e un plan de fugaimposíbel fan que un non poida afastar a súa ollada da pantalla durante as dúashoras que dura. Un Pacino en estadode graza facendo o seu particular one-man-showcada vez que sae a fóra do banco para negociar, moita calor, oficiais degatillo fácil e o culpábel de sempre, o amor, redondean a historia que rematacon un OK Corral de un só disparo noaeroporto JFK.

Queno leva non volo conto, que isto xa se fixo demasiado longo.

SUKIYAKI WESTERN DJANGO. TAKASHI MIIKE 2007

2012-01-19T06:00:00.000Z

Nonme digades que, despois de tanto tempo sen aparecer no bichicoming, non botabasde menos ao xaponés este. Pois tranquilos todos, que eu non me esquezo detraelo por aquí de vez en cando, de nada.

Destavez traio esta pelicla que, aínda que pareza unha parvada, é un western. Unwestern xaponés tería que chamarse un eastern, pero resulta que esa é unhapalabra moi fea, sen uves dobres nin nada, e por iso se lle pode chamarwestern, ou acaso Xapón non ten oeste? Pois iso.

Ofilme vai do que Orson Welles dicíaque era o único argumento posíbel para facer unha obra mestra, dun forasteiroque chega a unha vila. Orson Wellesestaría gordo ou todo o que queirades, pero era listo coma un allo, e se eldicía isto será que é certo, que para algo está enterrado nas propiedades de Fran Rivera. Mirade se era listo queata se foi enterrar nun lugar que lle aseguraba que se seguira falando delmoito despois de morto.

Xa!Bastou de Welles! Hoxe toca Miike! E dicía eu que isto vai dunforasteiro, que supura carisma co seu sombreiro e a súa gabardina, que chega aunha vila que vive dividida entre dúas bandas rivais, os vermellos e osbrancos. Vale, xa está o listo de sempre dicindo se non será un remake de La Muerte Tenía unPrecio, de Sergio Leone, na queun tipo chegaba a unha vila dividida entre dúas bandas e el apuntábase ás dúaspara que se enfrontaran entre eles e así quedar el co ouro. Pois non che digoeu que non, pero non adiantemos acontecementos.

Osbrancos teñen o espírito do guerreiro, son limpos e guapos, e tamén son unssalvaxes. Os vermellos parecen saídos de MadMax, cheos de merda ata as orellas e feos, e ademais son tan salvaxes comaos brancos, pero teñen o libro das profecías e o Henry V, de Shakespeare,aí é nada. O forasteiro (para os amantes das chiscadelas dicir que non tennome), despois de amosar as súa pericia, recibe ofertas das dúas bandas paraunirse a eles, e o que fai é atoñarse nun cornecho e dicirlle que non aos dous.Métese nunha casa con unha vella e aí se queda, mirando pola xanela, mentres avida na vila continúa coma se non chegara ninguén.

Entóncal é a función deste home? Pois así, a primeira vista, parece que ningunha.Pero xa lle atoparemos algo, non vos preocupedes. A función redondéase coaaparición dun neno mestizo, de pai vermello e nai branca (Romeo e Xulieta ou algo), que pode ser unha das personaxes máisdesgraciadas da historia do cinema, e da nai da criatura, que aínda está de bover, e fai que o noso amigo cheo de carisma pero sen nome, faga un acercamentocara a banda dos brancos. Se é que non hai como unha muller para facer entraren razón a calquera.

Despoisde saltar por unha ventá e de caer enriba do cabalo nun plano imposíbel que só Miike pode rodar, o protagonista atopaun aliado. Bloody Benten, que vén aser a noiva de Kill Bill pero enXaponés, que aprendeu todo o que sabe do propio Quentin Tarantino,incluso a converterse nunha personaxe de debuxos animados cando a ocasión así oesixe.

Pero cando vai empezar a xogar coas dúasbandas para que se maten entre elas e así quedar el co ouro?

Vamosa ver, alma de cántaro. É que ti non te dás conta do estúpido desa premisa? Tinon te dás conta de que, se existen dúas bandas enfrontadas non se necesita deninguén que se meta nas dúas para que se maten entre elas? Ti non te dás contade que xa se están matando entre elas sen que o protagonista faga nada?

Home, pois visto así… e logo Sergio Leone era parvo?

Non,parvo es ti, Sergio Leone era moitomáis listo que o resto do mundo, porque vos vendía as súas películas coma obrasmestras cando en realidade tratábase de merdadas.

Estás dicindo que Leone facía merdadas?

Non,estou dicindo que… boh, para que che vou explicar nada se non o vas entender?

…

Aver, atende aquí. Sergio Leone era Deus,e fíxate que nunca escribo esa palabra en maiúsculas, pero se nos referimos a Leone hai que facelo, Sergio Leone era o mellor director domundo (con permiso de xa sabedes quen), e as súas peliclas son boísimas, eningún ser humano habido ou por haber podía abarcar a súa barriga usando osdous brazos. O que quero dicir é que, partindo de argumentos estúpidos, ohomiño facía obras mestras, pero ti, si ti, non te dás conta de nada. E se chedan unha bosta envolta en papel de prata e che din que é un filme inédito de Sergio Leone vas dicir que é moi bo, evalo meter no teu BlueRay e vastefoder, e non mereces nada menos.

Noné por nada, pero entre Leone e Welles vanme foder o pós de Miike. E se Miike se informa de que existe en internet un pós sobre el que estáfodido… e vaise informar, porque os seus contactos coa Yakuza están aí, e revisan todas as páxinas da rede, incluídas asescritas en linguas minoritarias de países pequerrechos, e un día destes vouespertar, mellor dito non vou espertar, coa gorxa cortada e as tripas adornandoa fachada do edificio no que vivo. Así que nada, pido desculpas a Miike, á Yakuza e a todo aquel que se sentira ofendido nalgún momento destepós e vou intentar seguir con el, sen enfadar máis a ningunha persoa, sexaxaponesa ou non.

Eh!Que no parágrafo anterior chameille lingua a isto no que escribo! Perdónseñores do goberno, non me dei conta! Isto é un dialecto, claro que si, undialecto sucio e noxento do idioma da madre patria, o castelán. O que pasa éque aquí, no noroeste da nación, somos uns pobres brutos e ignorantes quedescoñecemos o idioma, por culpa duns gobernantes que duraron no poder catroanos, e que nos sumiron a todos na máis profunda escuridade e descoñecementodos valores de una grande y libre. Non volverá pasar. Prometido… Se me permitenvou seguir utilizando o dialecto este, porque aquel goberno fixo moito mal, eobrigounos a esquecer todos os idiomas cantos sabíamos, e así mesmo nos fixoaprender a todos este dialecto. Os que mandan agora, que son moito máis bos,trouxeron un plurilingüismo cordial, e como non perseguen ningunha lingua equeren que todos falemos todas por igual, non nos obrigan a nada. É que de purobos tómanlle o pelo aos pobres. En fin, que vou continuar, porque se non Miike vai mandar a alguén a caparme, etampouco é que lle dea moito uso, pero son meus e quérolle.

Falodos collóns, si.

Poronde ía eu? Si, vale. Aquí o único que xoga ás dúas bandas é o sheriff do lugar. Pero non é por quequeira enfrontalos e quedarse co ouro, o que pasa é que ten un trastornobipolar, e súa dereita fala coa súa esquerda e, como vén sendo tradición nestescasos, nunca se poñen de acordo.

Imos chegando ao final do flim e ao esperadísimo momento do duelo final, e oduelo final ten que ser entre dúas persoas, porque así é como o manda atradición, como moito tres. E aquí temos un problema gordísimo porque xa nonquedan moitos minutos e na pantalla están xuntos o xefe dos brancos e o seuséquito, o xefe dos vermellos (con metralleta!) e o seu séquito, Bloody Benten e o prota sen nome. E unempeza a acordarse da de Ichi The Killere a temer polo final desta película que tantísimo prometía.

Peronon hai nada que temer. O final está á altura do esperado, o duelo remata sendoentre dous, remata chegando a neve, rematan asubiando as balas e golpeandocontra as espadas e salpicando o sangue e todo o que cabe agardar cando setrata de Miike, e isto é Miike en estado puro.

Dicirque algo é X en estado puro é non dicir nada, pero aí queda iso.

Xaremato. A película ten o seu aquel porque unha das personaxes das que vos faleivai ser o protagonista do spaghetti western que Tarantino anda preparando, DjangoUnchained, aínda que nesta sexa un xaponés e na de Quentin vaia ser negro. A Tarantinoque lle queredes? En fin, que non é que isto sexa o máis interesante do filme,pero é un dato que está aí, e non o vou gardar, que despois botádesme a zocha.

Ireiparando ou?

LAT DEN RÄTTE KOMMA IN. TOMAS ALFREDSON 2009 (DÉJAME ENTRAR)

2012-01-17T07:03:00.000Z

Debeser cousa do inverno que se me deu a min por ver peliclas cheas de neve estatemporada. Non sabía que se podía botar de menos un sitio, e menos aíndaKobenhavn. Kobenhavn é como os daneses lle chaman a Copenhague, e non menegaredes que é moito máis bonita a palabra escandinava que a latina, pero enfin, aquí estamos e non hai que facerlle.

Istoé un filme de vampiros. Non é o mesmo unha película de vampiros que unha de Drácula. As películas de Drácula, salvo algunhas excepcións, soenser boas. As de vampiros, salvo algunhas excepcións, soen ser un lixo. Entrevista con el vampiro, crepúsculo,fright night, jóvenes ocultos… en fin, a lista sería, coma a historia de Michael Ende, interminábel.

Omundo non necesita máis filmes, nin máis libros, sobre vampiros. Xa está tododito sobre o tema. As cousas chega un momento que comezan a cheirar, e candoisto pasa o mellor vai ser deixalas estar. Isto é coma cando un canciño vaiandando pola estrada, vai aí o cánido pensando nas súas cousas e non se dáconta de que vén un coche a toda hostia e el está xusto no medio da súatrazada. O desenlace é inevitábel, o coche pasa por riba do pobre animal eeste, cos últimos folgos, sae correndo e chiando, aink aink aink, cara unha cuneta e alí queda, en terríbel agonía edolor, ata que morre. Pasados uns días o corpo sen vida empeza a despedir uncaracterístico olor que, para os máis cultos do lugar, é coñecido como cheira a mortizo. Mortiso dicimos os da costa.

Candoisto ocorre, e o bicho antes alegre e espelido se converte nun mortiso, aninguén se lle pasa pola cabeza coller un pau e ir fuchicar alí no friame. Aninguén se lle dá por remexer nos restos do bicho, a ninguén se lle dá porfacerlle fotos e recrearse na, por outra banda indesexábel, visión ou olor.

Osfilmes de vampiros son coma un mortiso, e calquera persoa con dous dedos defronte se decatará de que hai moitas cousas que facer nesta vida coma parapoñerse a remexer nun mortiso. O que pasa é que neste mundo ten que haber xentede todo tipo, e así como de seguro que existe alguén a quen lle gusta fuchicarnos mortisos, tamén hai moita xente á que lle gustan os filmes de vampiros.

Taméncoñecín a alguén a quen lle gustaba ir cagar de campo e despois sempre, perosempre sempre, remataba ciscando a merda. Mira ti, outro símil que lle vai quenin pintado ás películas de vampiros. NeilJordan, cando fixo entrevista con elvampiro, cagou e ciscou a merda. Aí queda iso.

Despoisdestes dous exemplos gráficos cos cales espero que vos fixera botar o almorzovou falar deste filme, de vampiros.

Estaé unha película de vampiros que ten moitas outras cousas arredor, por iso éboa, porque o tema de que a protagonista sexa unha vampira non condiciona ofilme. Tomas Alfredson querecontarnos outras cousas, e baseándose nunha novela fai un filme que agarra as partesboas, as que poden suceder en calquera lugar nos que nunca se vira un chuchasangue, e deixa de lado as queconverterían o conto nun conto de vampiros sen máis.

Alfredson agarra o acoso escolar, agora chámanlle bullying, agarra a un tipo demasiado vellopara facer algún traballo, agarra o amor, a pederastia (aínda que a estaagáchaa moi ben), e agarra o maltrato ao que os menores someten a algúnsmaiores. Con todo isto xa teríamos para unha película boísima, pero os suecosson avariciosos, e con iso non lle chega ao director, así que mete tamén oscelos, mete aos gatos e mete unha nena feita á forza que é capaz de esquecercomo se sente o frío.

Todoiso mete o director nesta película, de vampiros non nos esquezamos, paracontarnos un conto adornado con un cubo de Rubikque se fai dándolle voltas, un código morse e unha nai que dá, polo menos amin, moita pena.

Ofilme fálanos de todo iso e de moito máis. Apóiase en Eli, interpretada por Lina Leandersson, que é o motivo do filme, é o vampiro, é a rapaza pola que sóse pode sentir tenrura e é a bondade personificada, o que xa é dicir candofalamos dun vampiro. A Eli non cheimporta entregarlle todo o teu sangue porque ela é a garda da inocencia quetodos perdemos. Eli é unha persoa desabe deus cantos centos, ou miles, de anos que vive no corpo dunha rapariga dedoce, e resulta que é capaz de seguir pensando; e sentindo, e proxectandosentimentos; coma unha rapaza de doce.

Eli é o que, chegados a unha idade, todos queríamos ser.

Contode fadas atormentado e poético, segundo Guillermodel Toro, que a min me fala de egoísmo, pero isto non o digo como algomalo, non ho! Para que unha película de amor sexa certa e verdadeira non podeesquecer o egoísmo. O egoísmo é o noso motor central, asumámolo, e cando atopamosa alguén con quen queremos estar toda a vida non é porque lle queiramos moito,é porque non soportamos estar solos e porque pensamos que a nosa existencia vaiser moito máis feliz e completa ao lado desa persoa. Así que xa sabedes, sodesuns egoístas. E facedes ben.

Unha ovella: Seica morreu Fraga...
Eu: Xa morreu moita xente que facía máis falta que el.
Ovella: Ah... Eu non sei quen era, na tele sae un vello con bastón.
Eu: ...
Si. Agora vivo con unha ovella que fala. A pobre non ten moitas luces... sigo co que estaba.

Apelícula tamén nos conta que os que non entenden isto, só son capaces dedestruílo. As persoas que non coñecen o camiño para chegar a onde osprotagonistas deste conto chegan, o único que poden facer é matar, porquedentro deles só atopan miseria e escuridade. E así é como coñecen o mundo, eson eles os que en realidade non soportan a luz, e non soportan ver luz nosdemais.

Asíeste filme de vampiros explícanos o mundo en menos de dúas horas, e aínda lledá tempo de seccionar unha orella con unha vara. Agora que resulta que Van Gogh non se cortou a orella a si mesmo, senón que lla cortou outronunha pelexa, e que o tolo do pelo vermello nin sequera se suicidou, que xamanda truco, non está de máis que veña un sueco e nos conte como facer paraperder un dos apéndices auditivos dun xeito máis que merecido.

Apelícula tamén remata, non vai durar sempre, e paréceme a min que os europeosdo norte son os que mellor saben rematar un conto. Esta película non é que teñaun bo final, un final por todo o alto, non. Esta película ten O Final así, conmaiúsculas. Vale a pena aguantar o resto, aínda que non che guste, para vercomo remata o asunto. Para ver a secuencia da piscina. Para sentir a agonía e ador e o medo no corpo.

Aomellor ata me pasei un pouco, pero coño, a min gustoume moitísimo, e se un nonse pon así de estupendo coas cousas que lle gustan tanto, cando o vai facer?

Dixeronque o remake de Hollywood era aínda mellor que a orixinal. Dixérono en moitossitios e quedou coma unha verdade probada. A día de hoxe, sempre que se fala deremakes, mencionase este coma unha rareza na que a copia superou á orixinal. Vaites hom. Eu non son capaz decomprender como, por moitos cartos que lle metas, se pode contar esta historiadun xeito mellor que o de Alfredson,e como non son quen de comprender algo así creo que o mellor vai ser que morrasen comprobalo. E para non estragarlle o remake a esta xente tan lista prefironon velo, que non vai ser a primeira película que se fode por mirala mal.

THE SHINING. STANLEY KUBRICK 1980. (EL RESPLANDOR)

2012-01-13T06:55:00.000Z

Oscríticos de cine perden o norte cando falan de Kubrick. Os profesores da facultade de ciencias da informaciónperden o saber estar cando falan de Kubrick.Os meus coñecidos perden a vergonza cando falan de Kubrick e o mundo enteiro perde os papeis, a compostura e ata ocalzón, se fixera falta, cada vez que se fala de Kubrick.

Ataeste momento eu estaba no medio.

Aprimeira vez que vin esta película estaba máis interesado en meterme debaixo dasaia da rapaza que a veu comigo, así que non me decatei moito do que estaba aver na pantalla e centreime en outras cousas. Pareceume que a película sedeixaba ver, pero que tampouco era coma para morrer pola fe. Para os que sodesmáis curiosos teño que aclarar que si, non recordo se foi despois de ver istoou algo máis tarde, pero rematei meténdome debaixo das saias da rapaza esta. Senon fora así, para que a ía recordar aquí? Parecedes parvos.

Eseguía estando no medio.

Asegunda vez que a vin foi con miña irmá. Con miña irmá sempre remato contándootodo, e mentres viamos o filme non dixemos nada, pero unha vez que rematoucomentámola, e os dous decidimos que estaba ben, pero xusto por aquel tempoandabamos nós facendo un ciclo de cine StanleyKubrick e decidimos que nos gustaran máis a da odisea do espazo, a da chaquetametálica e ata a de Barry Lyndon,por moito que ela dixera que esta última era un filme de maricóns.

Eo resplandor non acababa deresplandecer en min.

Podeque fora falta de madurez, pode que fora que a película non é tan boa, pode quefora que a Jack Nicholson xa non hai forma de crelo, pero este filme non acababa deentrar no olimpo das películas favoritas de Rus Nervo. E Kubrick preocupado oíches.

Overdadeiro motivo polo cal a pelicla non remataba de asentarse penso que era ofeito de ter lido o libro antes de vela. Stephen King outra cousa non, pero librosaínda escribiu un puñado bo, e este en particular sempre foi un dos favoritos.

Aver. Todo aquel que diga que StephenKing é un mal escritor merece a penade morte, isto é así e punto. O malo de StephenKing non ten nada que ver cos seuslibros, nin co seu estilo, nin con el. O malo de Stephen King é toda esaxente que le o que el escribe. Cando alguén che comenta que King é o seu escritor favorito máisvale que saias correndo, porque esa persoa non leu nada de ningún outro. Estaxente enche a boca dicindo que len moito, que están todo o día a ler, que elesleron moitísimos libros… e teñen a súa parte de razón. O que pasa é que sóleron libros de King, e así temosunha factoría de analfabetos potenciais que só coñecen un escritor e depositannel todas as súas esperanzas e despois, cando ven os resultados das enquisas sobrehábitos de lectura no país, enchen o peito e inclúense no diminuto tanto porcento que le máis de un libro ao ano.

Euseino porque tamén estiven aí. E o peor desta xente é o día que deciden ler Los Pilares de la Tierra, de Follett, porque lles parece que agorasi que atoparon a un escritor de verdade, e Stephen King quédaselles pequerrecho e insulso ao lado das súasínfulas e o seu afán de coñecementos. Deciden que Stephen King é unescritor para adolescentes e cámbiano por Follett,e por riba berran moitísimo cando cho contan.

Stephen Kingmete un lapis no cu, escribe uns garabatos nun folio en branco e o resultadoresulta ser moi superior a todo o que KenFollett poida escribir durante a súavida, pero claro, Follett ten o pelobranco e King é feo de collóns, étan feo que parece subnormal.

Despoisde esta demostración teórica de cómo StephenKing é un escritor e Ken Follett un tipo que pasaba por alí prosigo co filme.

Apelícula de Kubrick adapta unhanovela de King. Un tipo e a súafamilia van pasar o inverno a un hotel, o HotelOverlook, que todos os anos pecha durante esta estación porque está nunlugar onde a neve imposibilita as comunicacións e calquera xeito de chegar ael. Jack Torrance, que así se chama ohomiño, vai ser o encargado de coidar o hotel durante estes meses e de manteloa punto para que, cando chegue a primavera, poida abrir as súas portas erecibir a un mundo de turistas e de xente desa calaña.

Esi, o libro conta esa historia, e a pelicla tamén. Pero cóntana de xeito tandistinto que poderiamos dicir que non se trata do mesmo conto. Se a novela secentraba no resplandor, de aí o título por deus! do fillo de Jack, no filme non deixa de ser unhaanécdota, unha nota ao pé de páxina que, cando chega a hora da verdade, non lleserve ao pobre para nada. Aínda así o título mantense, e iso puido ser o que metrouxo a min polo camiño da amargura durante tanto tempo.

Anovela é unha novela de Stephen King, con pantasmas, resplandores,loitas interiores na alma das personaxes e un hotel, o verdadeiro protagonistatanto de unha coma de outra, que en ningún momento se vai dar por vencido. Ofilme é outra cousa. É un proceso de loucura, un conto para adultos contado porun neno, unha historia que vén a recordarnos que tanto a beleza coma o medoestán nos ollos do que mira, e non ao revés.

Noné un filme de terror, nisto teño que estar de acordo con King, a quen non lle gustou a pelícla. Despois escribiu un guiónpara unha miniserie con Rebecca DeMornay e aquela si que lle gustou… a Stephen King tampouco é ben facerlle caso moi a miúdo. Pero este non é unfilme de terror, polo menos non é un filme de terror ortodoxo. Non hai espazosescuros, todas as habitacións do hotel están ben iluminadas e non hai ningunhasombra desde a que poidan saír as posíbeis ameazas. Todo está limpo, non haiteas de araña nin nada que poida dar noxo, aparte da vella da bañeira claro, enon somos conscientes da ameaza que o hotel supón para os membros da familiaata xa moi preto do final.

Esteé un filme deses que che meten o medo no corpo, pero o medo ás persoas. O medoa que alguén que pensas que coñeces ben actúe dun xeito que non te esperas, omedo ás reaccións da xente coa que te relacionas, o medo ao cotián máis que omedo ao descoñecido, ao escuro. O medo a poñerse un día diante do espello e nonrecoñecer ao tipo que aparece reflectido nel.

Enfin. Que onte volvín vela, por motivos que non veñen a conto agora pero que meobrigaban a facelo se non quería perder un ano da miña vida, e atopei ungrandísimo filme. Unha película que todo o mundo debería ver repetidamente ataque lle gustara, porque o mundo parece outro lugar distinto unha vez que entrase comprendes o conto que Kubrick nosconta no resplandor.

Agoradiredes que son un mamón, que cando tiña criterio e personalidade esta películanon me gustara, e desde que ando metido no que ando metido xa me comeron acabeza e xa penso coma todos e xa o bló non ten razón de ser e vai ser mellorque peche antes de volver poñerme en evidencia. E o máis seguro é que teñadesrazón, o máis seguro é que cando todos berramos que os discos que Metallica fixeron despois do Black Album eran unha merda estivéramosno certo, o máis seguro é que os Red HotChili Peppers sexan uns vendidos, o máis seguro é que a Faith No More, despois do Angel Dust, non lles quedaba nada porfacer neste mundo. Pero mira, se eles non pararon eu tampouco o vou facer.

Ousi, eu que sei!

Senon queredes ler o que eu escribo sempre podedes agarrar Los Pilares de la Tierra e darvos un gustazo. Machos.

RUS, AS SÚAS FINAIS DO CAMPIONATO MUNDIAL DE FÚTBOL.

2012-01-11T04:57:00.000Z

Oano era 1994 e o asunto a final do mundial de Estados Unidos. Pero o contocomezara bastante antes. Comezara no mesmo momento no que eu conseguira saír dohabitáculo de carne que miña nai fora facendo para min durante case que oitomeses.

Miñanai, que era danesa e á que a partir de agora chamaremos mamá, traía un fillodanés cando coñeceu a meu pai. Meu pai, que era italiano e ó que a partir deagora chamaremos meu pai ou papá, traía un bigote. O fillo que traía mamá é meu irmán,meu irmán é danés de todo, louro e de ollos claros. Fixérallo un danés deViborg, capital de Hovedstaten, que se chamaba Jacob. Mamá contoulle a meu paique só se deitara con Jacob unha vez, e que se vía que o home tiña moi boapuntería. A papá non lle importou, porque el xa se tiña deitado con moitasmulleres e sabía de sobra que ao que levan agachado nin se lle nota nin segasta co uso.

Pormotivos que non veñen ao caso remataron os dous, os tres contando a meu irmán,vivindo nunha vila costeira da provincia da Coruña, e alí foi onde nacín eu.

Unhanoite, con case oito meses de preñazo, a min déuseme por saír. Como mostra daspoucas ganas de vivir que sempre tiven convén comentar que traía o cordónumbilical arredor do pescozo. Convén comentar que os meus esforzos non serviron de nada,obviamente, e que sobrevivín, polo menos ata o día de hoxe, sen demasiadasdificultades. Unhas cantas infeccións de bronquios, momentos agónicos nos quedeixaba de respirar e moitas inxeccións despois, funme facendo un homiño morenoe de ollos escuros.

Candotiña seis anos mamá e mais papá decidiron facer un alto no camiño. Un cese temporal daactividade conxugal que se di agora, e mamá, que estaba moi enfadada pornon sei que asuntos, marchou cinco días a Dinamarca. Cando volveu non viña soa,claro que non, traía dentro unha rapaza pequerrecha, que co tempo se íaconverter en miña irmá, loura e de ollos claros, na barriga. Contou que volveraver a Jacob, contou que fora un encontro casual, que unha cousa levara a outrae que o danés demostrara, unha vez máis, ser un home con unha puntería digna domesmísimo demo.

Asíque esa era a miña familia. Mamá danesa, papá italiano, irmán e irmá daneses eeu, que aínda a día de hoxe non sei que cona son.

Afavor de meu irmán teño que dicir que era tres anos máis vello que min, e quesempre me tratou como se fora seu irmán ao completo. Non recordo ter falado conel nunca dese tema. E grazas a que era forte coma un oso e que repartía hostiascoma un verdadeiro demente, eu zafei de levar moitas porque a xente, a maioría,antes de levantarme a man acordábanse del. A favor de meu pai vou dicir que,aparte do bigote, tiña verdadeira devoción polo spaghetti western e as súasimitacións de Clint Eastwood ou Lee Van Cleef sempre eran memorábeis.Mamá era moi guapa, pode que de aí me veña a min a obsesión polas louras, ea medida que pasa o tempo voume decatando do guapa que era en realidade. De pequeno un non se dá conta desas cousas, pero a día de hoxe, cando vexo unha foto de mamá, sempre penso ai dió la ottia! ou algo parecido . Demiña irmá só podo dicir que non existe ningunha persoa no mundo coa que me teñarido tanto coma con ela, e non creo que vaia atopar nunca a ninguén, que non épouco.

Asíque, dentro das nosas limitacións, esta era a miña familia. Por que vos contotodo isto? Non o sei, pero paréceme que non está de máis, ou talvez si, peronon podo evitalo. Vou engadir que agora mesmo non teño nin idea de onde están meus irmáns, non sei onde viven, nin de que viven, nin se viven... pero acórdome moito deles, e bótoos bastante de menos. Xa!

Candochegou o ano do mundial de Estados Unidos meu pai estaba seguro que ía ser omundial de Italia. Cada vez que a selección Italiana xogaba eu máis elsentabamos no sofá da sala con un par de cervexas e mirabamos o partido entreberros, insultos ao árbitro e celebracións escandalosas. O primeiro partidoperdemos contra Irlanda, normal. O segundo, contra Noruega, gañamos e oterceiro, México, empate. Así que nos clasificamos para a segunda volta ao máispuro estilo italiano.

Mentrestanto os españois rían moito, a pesar de que eles pasaron con máis ou menos osmesmos méritos, e seguían rañando as cabezas e preguntándose por que un equipoque xogaba tan mal, nós, tiñamos máis títulos que os que xogaban tan ben, eles.

Rapaza guapa + vestido coa cara de Steve Buscemi.
Epic Win!

Naseliminatorias primeiro caeu Nixeria, con un gol de Amunike contra dous de Roberto Baggio, un de penalty na prórroga, vale. Despois tocoulle a quenda aEspaña, e Tassotti partiulle o nariza Luis Enrique, porque seu pai nos metera un gol no partido anterior. Nonvos acordades de Luis Enrique tu padre es Amunike? Pois a iso me refiro. Caminero marcounos un, Dino e Roberto Baggio cadanseu,e así foi como España volveu para a casa, co nariz roto e chorando de penamentres meu pai mais eu sorríamos ao ver a cara do daquela xogador do Real Madrid. O de Julio Salinas non nosdeu tanta risa, en tal caso un suspiro de alivio, e un pouquiño de pena, porqueo Barça sempre nos tirou un poucomáis que o resto de equipos españois.

ABulgaria de Hristo, que marcou unpenalty, tampouco puido cos dous goles de RobertoBaggio, o pequeno Budha, o homiño que nos estaba levando cara o noso cuartotítulo mundial de fútbol.

Echegou o día da final, e papá trouxo un carro de cervexas, e eu estaba tanexcitado que non sabía nin que cara poñer, e nestas que vou e pregúntolle: papá, ti cres que Italia vai gañar? Evai meu pai e dime: tan seguro coma queti es o meu único fillo.

Euquedei coa boca aberta. Meu pai nunca fixera mención a nada deste asunto. Meupai sempre actuaba como se os tres fóramos o mesmo. Por iso cando dixo iso eusentín o importante que era para el ese título. O importante que era para elese día e o importante que para el era que o viramos xuntos.

Ecomezou o partido, contra Brasil. E Brasil xogaba coma Italia e Italia non sesabía nin como xogaba. Meu pai bebía e falaba movendo o bigote arriba e abaixoe eu escoitaba e respondía, pouco, o que mellor me parecía.

Osminutos pasaban e os Brasileiros estaban todos metidos na súa área. Mentrestanto os italianos estaban tamén metidos na súa, e así era imposíbel xogar anada. O balón no círculo central e os equipos facendo muro cada un diante dasúa portería.

Filippo Inzaghi, mentres tanto, estaba pegándolle balonazos a unmuro alá en Piacenza e non había nada que el puidera facer para amañar esepartido.

Easí chegamos aos penalties, e así se puxeron a tirar, e Baresi fallou o primeiro, e os brasileiros tamén, e despoiscomezaron a marcar todos, e ninguén fallaba, ata que o parvo de Taffarel lle parou o tiro de Massaro e Pagliuca non foi quen de facer o mesmo co de Dunga.

Asíque o mundial de Italia pasaba polo penalty de Baggio, que quedara de último coa esperanza de non ter que tiralo, econtando que despois os brasileiros fallaran. Así que Baggio, que era o home que nos ía facer gañar o mundial, o pequenoBudha que nos levara ata a final cos seus goles, o seu carisma e a súa coleta,meteulle un hostión á pelota e mandouna ó quinto carallo.

Un pouco de Chloe Sevigny viene bien.

Meupai dixo ME CAGO EN DIOS!.

Amala sorte foise para a cama ben contenta e meu pai non chegou a ver comoItalia gañaba o seu cuarto título mundial de fútbol, con cabezazo de Zidane incluído.

THE THING. JOHN CARPENTER 1982 (LA COSA)

2012-01-09T06:29:00.000Z

Sempreigual. Dá o mesmo que teñas quince anos que teñas oitenta, o ano novo sempre serecibe con dor de cabeza e a lingua pegada ó padal. O ano novo sempre orecibimos sen voz e coa percepción estragada de quen non sabe por onde anda. Oano novo sempre comeza con ganas de rematar. Os comezos sempre son duros e ochocolate con churros non arranxa nada de nada. O chocolate con churros vén aser un placebo, un enganar ó corpo despois dun intento de asasinato. Un xeitode asinar un tratado de paz que o teu corpo non está disposto a aceptar. Aspeores condicións dos tratados de paz sempre as aceptan os perdedores, e o teucorpo sabe que a guerra non rematou, por moito que ti digas que si. El sabe queaínda lle queda unha carta por xogar, e non vai deixar de xogala por moitochocolate e moitos churros que lle metas. El sabe que a vitoria é súa, por isonon firma, non.

Oscomezos sempre son duros. John Carpentersábeo e por iso este filme comeza deste xeito. John Carpenter sabe que, para convencer ao público, o que ten quefacer é comezar dun xeito que guste, un xeito que atrape e un xeito que chedeixe pensando que estás a piques de ver algo moi bo. Porque o cine baséase enenganar. O cine é o xogo das ilusións. Se enganas ó público dirán que fixechesben o teu traballo, se non o enganas dirán que non fixeches nada. Por iso Carpenter comeza este filme con un canperseguido por un helicóptero. Porque para comezar ben algo hai que pegarlletiros a un can, e se pode ser desde un helicóptero pois miel sobre hojuelas, que din en Magadascar.

Candoo filme comeza un non sabe por onde anda, coma cando comeza un ano novo. Candote dás conta de que os noruegueses non son trigo limpo, que agochan algo vamos,xa anda Kurt Russell subido aohelicóptero con un sombreiro ridículo. Un sombreiro que non vai abandonar entoda a película. Un sombreiro horroroso que non nos gustou a ninguén, téñoo eufalado con todo o pobo, preguntai,preguntai…

Asívai pasando a película e, cando te dás conta, xa está un remexendo en tripas.Mete as mans nunha masa indefinida e vai sacando un corazón, un fígado, unsriles, uns intestinos etcétera. Todo sae cheo de sangue e polo mesmo burato,así coma quen non quere a cousa. Levas 30 minutos de película e aparece obicho, porque este filme –igualiño que as mazás— ten bicho. O bicho teno ofilme e mais a xente que sae nel, pero da xente non sei se daremos falado,porque o bicho este é moito bicho.

Acousa do título vén a ser unha tripa chea de merda brillante. Unha tripa benchea e ben vernizada. Oíches, e como se chama o oficio do homiño que vernizatripas nas peliclas? Porque mira que hai unha boa restra delas. Houbo un tempona miña vida na que se nun filme non saían unhas tripas vernizadas non megustaba. Quedaba como baleira.

Peronon nos desviemos do tema. A cousa de JohnCarpenter. Esa cousa non home, que non estou para pensar niso, que tal ecomo teño o estómago aínda vou devolver. Boh, xa está, agora teño que ir botalotodo, mira que é sufrido isto de bloguear, agora veño, e a partir de aquí ácousa de John Carpenter voullechamar o bicho, que se non vou estar todo o tempo indo e vindo, e iso non haipós que o aguante. Nin pós nin estómago nin fígado, porque o que vou botaragora é o fígado.

Xaestá. Este é o primeiro pós escrito por un home sen fígado. O primeiro pós engalego seguro, teño que googlear isto.

Obicho, volvamos ó bicho. Este bicho vén a ser unha bola deforme que brillamoito pero ten un movemento moi reducido. Este bicho non ten moita espabilación,pero a xente anda por aí, arredor del, e demostran que de espabilados teñen omesmo que o bicho, panda de chepudos cona, e así lles vai.

Queríasque a contara ben? A ver ho, e ló non sabendes onde estandes? Parece mentira envós. Eu sigo.

Ostipos fan un burato na neve para queimar os bichos que teñen no laboratorio,porque o bicho este dedícase a meterse no corpo dun ser vivo, reproducirse alí,apoderarse do corpo para despois saír, converterse nunha bola de merda e quedarquietiño nun cornecho, ou esa foi a impresión que me deu a min, que xa sabendesque non son nada de fiar. Pois iso, que fan un burato na neve para queimar osbichos que se atoñaron nun cornecho, botan alí os corpos, enchen o burato degasolina e préndenlle lume. Ata aquí todo normal, non? Si, normal si.Préndenlle lume con un lanzachamas! A cona que os botou! Pero non terán unmisto ou un chisqueiro? Como prenderán estes a fogueira de San Xan?

Queresfumar? precisas lume? Agarda que vou polos mistos.

Quitaquita! A min tráeme o lanzachamas, que senón non dou prendido.

Etcétera.

Enfin, que cando levamos unha hora de película xa todos se volveron tolos e nonhai quen os aguante. Comeza a creación dun ambiente paranoico e asfixiante noque calquera sospeita se converte en verdade irrefutábel e onde todos sospeitande todos. Calquera pode ter o bicho, e isto non é cousa de broma, así que, nonpodía ser doutro xeito, o mellor que se pode facer é comezar a tiros uns conoutros e, ao que se acaban as balas, a hostias. Polo menos son listos e olanzachamas non o gastan entre eles, gárdano para o bicho. Pero como as balas aeste non lle fan nada, para que as queren? Pois nada, a tiros e hostias.

Esta foto vai especialmente dedicada a todos os fans do flim este.

Nonestou sendo de todo sincero con vós. Teño que dicir que o ambiente enrarecido eparanoico está moi ben conseguido e que Carpentero que fai en realidade é preparar o camiño para, na miña opinión persoal,amosarnos as dúas escenas que pasarán á historia do cine. Cando tés un guióncoma este, no que hai dúas escenas que van pasar á historia, o que hai quefacer é ir preparando o terreo. E Carpenter,que outra cousa non pero listo aínda é un cacho, sabe cales son os momentos quevan quedar na retina do espectador, e sabe que para que isto suceda teñen queir precedidas de momentos agoniantes, e faino, e sáelle, e mola.

Primeiroestá a escena do desfibrilador. Non desvelo nada aquí porque todo o mundo aviu.

Eunon.

Tisi, o que pasa é que es tan parvo que nin a recordas. Tampouco vou contar nada,pero esta escena quedoulle tan bonita que, se eu fora o director deste filme,meteríaa en todas as peliclas que fixera a partir dese momento. Vamos adesfibrilar! Ñaca! Sen brazos. Simplemente xenial.

Aoutra escena cume é a da proba do sangue. Todos amarrados ás cadeiras e Kurt Russell sacándolle un pouco sangue para despois achegarlle un ferroquente á mostra. Para que fai isto? Home, nun filme con bicho está ben claro,para saber quen é o que o leva dentro, xa que, supostamente, o sangue vaireaccionar ante o calor. E carallo se reacciona! Non importa as veces que vexaesta peli, que xa ten collóns as veces que a vin cando xa non me gustara aprimeira vez, esta escena paréceme xenial, e sempre pego un chimpo no sofácando o sangue dun deles reacciona.

Enfin, despois de todo este discurso creo que quedaron claras un par de cousas: Aprimeira é que teño unha resaca de cabalo e que se xa en plenas facultades nonson de fiar, imaxinaivos neste estado. A segunda é que o filme non me gusta,pero teño que velo de vez en cando por culpa dun par de escenas que me obsesionane a terceira é que non teño fígado.

Pararematar dicir que os finais de Carpentersempre son insulsos. Vai creando unha expectación para chegar ó final e rematarasí, como se a cousa non fora en ningún momento para tanto. Carpenter non fai catarse, os seusmalos, despois de moito loitar e poñer as cousas difíciles, o que fan e morrerasí, sen xeito nin graza. Nesta a cousa non podía cambiar, despois de moitoandar detrás do bicho este vai e morre case que de vello. E mais por culpa duncartucho de dinamita, todo hai que dicilo. E despois aparece o final deverdade. Un final cheo de malos presaxios e de fatalidade. Un final conmovedore arriscado, ou talvez non tanto eu que sei, que se converte en outro fitoimportante dentro da historia do cine.

Porcerto. O filme é un remake de outro filme. Este é do ’82 e xa parece o ano dapera. O orixinal era do mil chorrocentos e pico, e iso si que queda lonxe… condicirvos que nin sequera tiña cores e que o bicho o facía un señor con traxe emáscara branca xa volo digo todo, creo eu.

Benvidosa BICHICOMING 3.0. O mesmo BICHICOMING de sempre pero con dor de cabeza. Bicos.

Esen fígado!

2012-01-02T12:04:00.000Z

Persona. Ingmar Bergman 1966

2011-12-28T07:00:00.000Z

Veña, veña. Rapidiño que se me acaba o anoe aínda non fixen nada. Vamos comezar este pós con unha frase destas quepretenden escandalizar, encabronar e, por riba de todo, non deixar indiferentea ninguén.

DavidFincheré un director, e un tipo, da merda.

A min gústame moito o cine de David Fincher, sobre todo os filmes quevin. Porque, home, eu, por moito Fincherque digan, se fai unha pelicla na que BradPitt se vai volvendo vello ó revés;que en realidade só é unha metáfora de como tomar polo cu é o mesmo que cagar,pero para dentro; obviamente non vou vela.

Eu, se DavidFincher fai unha película na queconta a historia de como se concibiu o conto do facebook e como trunfou e como tal e cal; que non deixa de ser unhaevidente metáfora de como volverse vello ó revés (con todo o que iso implica);pois tampouco vou vela.

Pero que quede claro que a min os filmes de Fincher me gustan moito. Se exceptuamosun filme no que remakea outro filme sueco, que xa non era para botar foguetes,baseado nunha novela que non me gustou nada. En fin, que ese filme tampoucoteño pensado velo, pero que conste que, para min, David Fincher é un dos maiores xenios contemporáneos do cine.

Contemporáneo dos cineastas que fan filmesneste momento no que tamén os fai Fincher,por suposto.

DavidFincheré un director soberbio. Cando alguén usa a palabra soberbio para referirse a unactor ou a un director sempre me dan ganas de partirlle a boca. Así que, actoseguido, procedo a partirme a boca a min mesmo. Non esperedes un chiste noseguinte parágrafo, un chiste destes de “efcrifirafí” porque eu escribo cos dedos, non coa boca.

Dicía eu que Fincher é moito. Fai unhas peliclas que flipas! Sen contar coaprimeira que fixo o pobre, porque home, xa é complicado de por si dirixir unhaprimeira película como para facer unha que continúe coas excelentes Alien (Ridley Scott) e Aliens (James Cameron). Por iso Alien3 non é que sexa moi boa, pero eh,que Fincher fíxoa porque se nonfacía unha primeira película, nunca podería facer unha segunda película.

Exactamente a mesma escusa que utilizou Ray Loriga cando lle preguntaron porque fixera La Pistola de mi Hermano. Para poder facer unhasegunda película tiña que facer unha primeira. E vai o tipo e de segunda fai Teresa, El Cuerpo de Cristo. Espero queo seu obxectivo fora facer unha terceira, ou mellor non. Espero que non volvapoñer as súas mans nunha cámara.

Pero deixémonos de Lorigas, que hoxe estamos con Fincher.

DavidFincheroutra cousa non, pero películas boas (coas excepcións xa sinaladas) aínda tenun puñado. Polo menos dúas, ou unha e media. Fixo The Game, que lle gusta moito a toda a xente á que non lle gusta ocine de Fincher. Tamén The Panic Room, que lle gustou moito a Juan Diego Botto, estaba no cine candoeu a fun ver e dixo que lle gustara moito. Tamén Seven, que lle gusta moito á xente así, en xeral. Xente á que llegusta que lle corten a cabeza á súa parella e lla manden nunha caixa de cartón,xente sanda.

E despois David Fincher ten a película que me gusta a min e a case todo o mundo, outra vez. A película de Fincher que a min me gusta máis de todas, como xaadiviñarían os máis inesperados lectores, é FightClub. Pois este filme ten dous motivos polos cales a min me gusta moito.

Eu: Por que me gusta a min Fight Club?

Un que pasa por aquí: Polas hostias!

Eu: A ver homiño, que se quero ver hostiasteño a Steven Seagal.

Un que pasa por aquí: Pois entonces nonsei... é que os que lemos isto deixamos moito que desexar, senón de que?

Eu: Tamén tés razón.

Primeiro motivo polo cal me gusta a min Fight Club: Porque no medio da metraxeda película, para explicaren as manobras de TylerDurden como proxector cinematográfico, meten un fotograma dunha picha. Tiestás vendo o filme, tan tranquilo, e de súpeto ves un membro viril en estadode semi-erección, o que en termos médicos; en castelán, os termos médicossempre van en castelán no olvidarse pequeñines; se lle chamaría “morcillona”. Ras! Pirola! Que dirían os Heredeiros Da Crus.

Segundo motivo polo cal me gusta a min Fight Club. Spoiler! Spoiler! Spoiler! Senon viches o filme non leas o segundo motivo polo cal me gusta a min Fight Club. Se non viches o filme eestás a ler isto déixao aquí, vai correndo ao videoclube, a unha tenda, ainternet... vai a onde queiras pero mira o filme e despois continúa. Non leasisto se non a viches, cona!

Se non a viches e non tés pensado facelole, a min que me importa?

O segundo motivo polo cal me gusta a min Fight Club é porque contra o final seconverte nunha reflexión moi reflexiva sobre a dobre personalidade. Unha reflexiónchea de hostias e tiros, vale, pero reflexión.

Cando rematei de ver este filme que comentohoxe aquí, que é Persona de Ingmar Bergman, que non o esquezo,resultou que Fight Club me gustaba unpouquiño menos. Resultou que os dous motivos polos que a min me gustaba Fight Club non eran motivos puros dobulbo raquítico de Fincher.

Estes dous motivos xa os pensara Bergman cento cincuenta anos antes. Easí foi como rematei por pensar que FightClub non era para tanto. Así foi como rematei por pensar que si, que apelícula non deixa de ser boísima por culpa de que a alguén se lle ocorreranantes os seus dous puntos álxidos. Pero perde a súa característica máiscaracterística que era o feito de pensar que o filme de Fincher tiña algo especial. Iso perdeuse, pero non pasa nada.

Persona, de Bergman, paréceme un moi bo punto paracomezar coa filmografía deste director, moito máis sueco que Fincher, ao que tantas hostias lle metoeu aquí unha vez ao mes.

Antes de que remate o ano gustaríame contarvos dúas cousas: a primeira é que o calvo do anuncio das loterías non sopraba, nin na man nin en ningún outro sitio, en ningún momento do anuncio. A segunda, que Sylvester Stallone nunca pronunciou a frase "no siento las piernas" en ningunha das películas da saga Rambo.

Así que, por favor, se algunha vez se vos dá por imitar a calquera destas dúas personaxes, non fagades o parvo.

E isto é todo por este ano. Felices festas,felices inocentadas e feliz aninovo. Para o ano que vén intentarei seguirescribindo isto, pero non prometo nada.

Para rematar o ano deixo unha foto de Emmanuelle Bèart tal e como vén ó mundo.
Si, fumando.

The Doors. Oliver Stone 1991

2011-12-21T07:00:00.000Z

Cando era pequeno cría en deus.

Para ser máis exactos debería dicir que,cando era máis pequeno, cría todo o que me contaban meus pais e máis o cura.Así que cría en deus e nos reis magos. A miña fe en deus debilitouse bastantecando descubrín que o dos reis magos era un complot a gran escala no queparticipaban todos os pais do mundo, entendendo o mundo como unha parte do mesmo,e que todos os nenos crían.

Cando cría en deus rezaba todas as noites.Aínda algún tempo despois de saber que os reis magos non existían seguínrezando todas as noites. Cando me metía na cama rezáballe a deus e sempre llepedía o mesmo: deus por favor, non deixesque quede calvo nin que me volva un gordo. Se deus existe e me escoitoufíxome caso ao 75%, o que non está nada mal. No tema do gordo cumpriu, xaalcancei unha idade respectábel e sigo delgado, non creo que agora vaia cambiarmoito o conto. No do calvo... en fin... teño a cabeza chea de pelo, aínda, peronon teño tanto como a min me gustaría, non sei se me explico.

Que me queda un cuarto de hora de pelo,vamos.

Todo isto vén a conto porque a xente, asíen xeral, vai por aí dicindo que Jim Morrisonó final volveuse gordo. A xente, que lle queredes á xente? A xente non ten ninidea! Jim Morrison non se volveu ungordo, Jim Morrison foi gordo desque naceu!

No mundo hai dous tipos de persoa, osgordos e os delgados. Independentemente do seu peso ou masa corporal, hai xentegorda e xente que non o é. Podes medir dous metros e pesar cincuenta kilos, sees gordo es gordo. E podes medir metro e medio e pesar douscentos que, aomellor, es delgado.

Máis quixeras, gordo asqueroso. Vésme a mincon estas? Mides metro e medio, pesas douscentos kilos e disme ti a min que esdelgado? Non me fodas home! Ti estás coma unha vaca, desgraciado! Cabrón! A minnon me volvas dirixir a resposta, baboso!

Que mal rato acabo de pasar por culpa dungordo, a ver se me tranquilizo. Xa.

Este flim estreouse no ano ’91. Andabamostodos, todos os que naceramos, polo mundo adiante facendo as cousas que se fan;beber, comer, durmir...; e de súpeto apareceu Oliver Stone e dixo: Eh!Señores! Que acabo de facer unha pelicla sobre Jim Morrison! E veña todos correndo ó cine.

Unha vez alí, no cine, sentamos na nosabutaca e puxémonos a ver a Val Kilmerfacendo o Morrison durante algo máisde dúas horas. Val Kilmer tamén gañou uns kiliños desdeaquela. Pero iso non importa, o que importa aquí é que Stone e Kilmerxuntáronse para facer un filme sobre o cantante de The Doors e o que fixeron foi un filme que se baseaba en diversosmomentos da vida do cantante de The Doorspero pasado polo seu, canto menos estraño, punto de vista. En definitiva, que oJim Morrison desta pelicla vén a serunha mestura entre o propio Morrison,Val Kilmer e Oliver Stone.

Non é de estrañar que, anos despois, candoestes dous volveron xuntarse en Alexander(acordaivos, aquela película con CollinFarrell facendo de Alexandro Magno) o papel de Kilmer (Filipo, o pai de Alexander)viña a ser unha mestura entre JimMorrison, Val Kilmer e Oliver Stone.

Se este actor e este director se volvenxuntar para facer un biopic de, por exemplo, Stephen Hawking, podemos ter por seguro que o homiño este dacadeira de rodas robotizada vai ser unha mestura entre Morrison, Kilmer e Stone. Porque a vida ten moitoscamiños, e o mellor que podes facer cando atopas e coñeces un que leve aalgures, é seguilo.

TheDoors,a película. Val Kilmer de Jim Morrison e Meg Ryan de Pamela Courson.Meg Ryan amosa as tetas aquí, pero axente escandalizouse cando o fixo, anos despois, en outro filme. A primeira vez que Ryan amosa as tetas!! Berraban sen darse conta do ignorantes davida que eran. The Doors, a película,un filme que nos amosa a un Morrisonpasado de voltas durante dúas horas e media, un Morrison que se mete coca, se emborracha, fode con cans e congatos, bebe sangue e non sei que máis. Un Morrisonque fai de todo menos cantar.

Morrison non canta nesteflim porque a Val Kilmer pareceulle que, para o ben que ofacía o defunto, ben podía cantar el. E así foi. E Oliver aplaudía.

TheDoors.A película que descubriu a Morrisonpara unha nova xeración que xa nunca máis volvería a ser a mesma. A películaque fixo que todos os mitómanos deixaran o pelo longo e mercaran pantalóns decoiro. Acordaisvos de cando todo o mundo tiña un pantalón de coiro? Eu acórdomeporque nunca tiven un, nin falta que me facía, e porque todos os que o tiñan olevaban con moi pouca elegancia, glamour e saber estar.

TheDoors,a película. Un flim que nos vén a dicir que mola moitísimo ser toliño, que molamoitísimo pasarse con todas as substancias psicotrópicas existentes nouniverso, que o que hai que facer, se queres ter unha vida plena, é botarte ómonte e non deixar atrás a adolescencia nunca (por iso o mundo, a día de hoxe,vai como vai). Un filme que nos vén a dicir que a morte é o prezo a pagar porunha vida divertida. Que a morte, a partir dos 27, xa é unha cousa merecida esen pena.

JimMorrisonmorreu en París o 3 de xullo de 1971. Levantouse da cama no medio da noite,meteuse na bañeira e preguntoulle a Pam:Aínda estás aí? Non sei cales van seras miñas derradeiras palabras, pero sei que non vou dar con unha combinacióntan perfecta coma a del, supoño que vai ser culpa de que os meus 27 anos xa vanalá e non aproveitei a ocasión.

De todos os xeitos teño unha frasepreparada para cando morra. Cando vexa que estou a piques de palmar o que voudicir é: fodédevos, cabróns. E actoseguido beberei o meu derradeiro trago. Se pode ser, será scotch. Se non pode ser scotch,e moi mal se me ten que dar para que non poida ser,supoño que será bourbon, que tamén me gusta eh!

Se puidera ser un vasiño de cada...

Ten un aire a Tracy Lords, non?

When You’re Strange. Tom Dicillo 2009

2011-12-14T07:00:00.000Z

Bebopara poder falar cos papahostias. Iso inclúeme tamén a min.

TomDicillo,Jim Jarmusch e Abel Ferrara son os tres cineastas que definiron o cineindependente tal e como o coñecemos a día de hoxe. Son tres directores que vanxuntiños, metidos os tres na mesma caixa. As caixas esas que usamos os humanospertencentes ó xénero masculino para almacenar coñecementos.

AndrésCalamaroesqueceuse de Dicillo, talvez porqueCalamaro xa ten bastante co que ten,coma para andar acordándose de todos e cada un dos directores de cine quequedan ben na letra dunha canción.

Isto vai de Jim Morrison e The Doors.Isto vai dun grupo que naceu na década dos ’60, a década que naceu con undisparo en Dallas. Kennedy tamén...foi a Dallas e levounas. En fin.

Kennedy, Martin Luther King, Vietnam, The Doors. Jim Morrison estudaba cine na universidade esa tan famosa deCalifornia, UCLA, e o tipo, despoisde rodar unha película que, polo visto, non tiña pés nin cabeza e suspender,mandouno todo ó carallo e marchou por aí, sen volver preocuparse polos estudosnin polo futuro nin por nada.

A historia xa a sabemos, cando volveu aCalifornia atopouse co seu amigo RayManzarek e xuntos fundaron o grupoque os había levar a onde nunca pensaron que podían chegar.

Gwyneth Paltrow, des que casou con Coldplay,
está bastante desmellorada, non?

O filme propónsenos coma unha viaxe por unhaestrada, non podía ser doutro xeito, no que un é consciente de moitas cousaspero non está seguro de nada. O filme conta a historia coma unha viaxe nuncoche roubado, porque a vida de cada un non lle pertence a ninguén, nin sequeraa un mesmo, e intentar levar o coche por onde ti queres ir sempre se demostraimposíbel.

Música estraña para xente estraña. O grupoxa todos o coñecemos, xa todos quixemos ser Morrison e xa todos nos demos conta de que Morrison só pode haber un. Vale, hai por aí algunhas rockstars que aínda non se deron contadisto, pero que queres que lles diga? Peor para eles. Todos estes músicos que oúnico que buscan é a comparación con Jimnon van ser nunca nada máis que iso, alguén que quere ser Jim. Pero eses non son o peor, nopes. O peor son os tipos que, senseren músicos nin nada parecido, tamén queren ser Jim, porque estes o que rematan sendo é un borracho repugnante e coñón.

Centrémonos. O flim. O flim vai contando aandaina do grupo e do seu carismático líder dun xeito hipnótico e embriagador. Dicillo non busca a empatía doespectador, non busca o perdón, non busca a comprensión. Dicillo conta a historia como lla contaron a el, como el sospeitaque foi ou como a el lle parece mellor. A película non engana, Jim Morrison non era un deus, aínda que ás veces o parecera, nin un serde outro mundo. Dicillo conta ahistoria dun home que tiña a toda unha xeración escoitándoo e el non estaba moiseguro de ter algo que dicir. Cóntaa sen recorrer a testemuños actuais (se metedeclaracións dos membros do grupo que seguen vivos o filme ía quedar coxo,porque faltarían os do tipo que merece a película), cóntaa con imaxes da épocae con unha voz en off que vai explicando todos os temas que os potenciaisespectadores do flim queren saber.

Non me diredes que non estaba moito máis guapa aquí.

Necesitaba a atención dos demais para podervivir. Necesitaba sentirse querido. Necesitaba ter a alguén ao seu lado que lledixera o bo que era, canto lle quería e necesitaba saber que, en calqueramomento, podía mandalos a todos á merda. Porque o amor verdadeiro é así,queremos que nos queiran para ter o poder de dicir, vai á merda! E que non pasenada.

A historia dun home que escribiu The End coma unha despedida despois deromper con unha noiva do instituto, e anda que non deu voltas esta cancióndespois! Anda que non se lle atoparon interpretacións ás palabras que Morrison meteu aí. Un home que cando Light My Fire chegou ao número un aíndanon lle dixera á súa familia que estaba nun grupo. Un home que foi detido porprimeira vez en New Haven, mallárono a paus antes do concerto e despois, pornon ter a boca pecha, tamén. O fracaso con Celebrationof the Lizard, gravar todo o The SoftParade (que lles levou 11 meses contra os 5 días do debut) borracho coma uncan.

Esta foto simboliza a soidade do artista.

Un home que chegou a atraer máis xente aosconcertos do seu grupo por se acasoque pola música, coma se dunha AmyWinehouse calquera se tratara. Un tipo que se desmaiou despois da cuarta ouquinta canción nun concerto en Holanda e xa non se levantou máis nunha semana.Un tipo ao que acusaron de amosar a pirola nun concerto en Miami, e xa tiveronque vir as xuventudes de Intereconomía a dar polo cu.

Un inciso: por que está toda esta xentecontra o matrimonio homosexual? Por que protestan, e votan en contra, e armanos cristos se despois, en canto se presenta a ocasión, son os primeiros enmetela no burato da merda? Alguén o sabe? Se é así, por favor, avisai.

Continuemos con Jim/Jimbo, a súa dobre personalidade alcohólica. Continuemos unanaquiño máis nesta viaxe en coche, que por unha vez podemos ir con el, evainos levar a onde el queira. Miremos por primeira vez as imaxes restauradasdos filmes nos que Morrisonparticipou cando xa era un Morrisonbarbudo. A vós cal vos gusta máis? O Morrisonafeitado ou o barbudo? A min moito máis o barbudo. Vou deixar barba eu tamén,que coño! E se me converto nun borracho repugnante e coñón, que se foda omundo... agarda, creo que non podo converterme niso porque xa...

Esta non simboliza nada, só é unha rapaza
con pouca roupa.

Pero é que xa non sei. Esta película tróuxometantas cousas desas que un vai deixando atrás que xa... xa non vale a penacontinuar. Con dicirvos que estaba convencido de ir cortar o pelo mañá, e xanon vou! Coño! Morrison meréceseunha derradeira homenaxe dos meus rulos, non credes?

TheDoorsestiveron xuntos, como grupo, 54 meses. Venderon 80 millóns de discos, e cadaano que pasa seguen vendendo un millón máis. E, a día de hoxe, ningunha dassúas cancións foi usada en ningún anuncio de coches.

O narrador é Johnny Depp como podería ter sido calquera. Pero na portada do documentalo seu nome vai máis grande que o de Dicilloe mais que o de Morrison, porsuposto.

Arrebato. Iván Zulueta 1979

2011-12-07T07:00:00.000Z

Cámaras de super8, álbums de cromos, bonecos e bonecas, o puto blandiblú, Betty Boo, Cecilia Roth,Eusebio Poncela e, sobre todo, Will More.

Non como, nin bebo, nin fodo. Vale, conmiña prima si que fodo, e co seu home, pero nada máis.

Nun artigo que lin fai tempo Ray Loriga preguntábase Quen era Iván Zulueta e por que? Eu, que son máis novo e, polo tanto,indiscutibelmente máis listo que Lorigaatrévome a responderlle que Zuluetaera Arrebato por Arrebato. Neste momento a min paréceme o correcto, aínda quesospeito que cando chegue á idade de Lorigaxa non o terei tan claro.

Podería dicir que este é un filme de culto,pero non é certo. Arrebato é O Filmee, ao mesmo tempo, O Culto. Arrebatoé unha desas películas chamadas imprescindíbeis. A etiqueta imprescindíbelúsase a maior parte das veces de xeito alegre e arbitrario, e o máis normal éque, de todas as películas que nalgún momento foron cualificadas deimprescindíbeis, en realidade só o sexan o 5%.

En Fotogramascualificaron de imprescindíbel The Nickof Time, A la Hora Señalada, de John Badham. Por poñer un exemplo.

Que noxo dá meter a Badham nun pós sobre Arrebato...en fin, este bló é o que ten. Que aínda non naceu a ingua que o domine.

Arrebato conta ahistoria dun director de cine que odia o cine. Un director de cine,interpretado por Eusebio Poncela,que odia á súa parella, Cecilia Roth,e que un día recibe na súa casa un paquete que trae unha cinta de cassette eunha bobina de super8.

A película conta a historia de Pedro (fascinante, magnético, escuro einabarcábel personaxe que nunca se sabe por onde anda), interpretado por Will More (fascinante, magnético, escuro e inabarcábel actor quenunca se sabe por onde anda). A historia dun rapaz especial que o único quequere é facer películas e que chora, pero coma un gato espelexado, cada vez queve o resultado do seu traballo.

Moita heroína, moito sexo e moito cine. Igualque a vida do Zulueta este. Se fixen Arrebato consumindo heroína seríaporque o controlaba, porque era a miña aspirina. Dixo Zulueta nunha ocasión e eu escoiteille e agora escríboo aquí, comaquen proba algo.

A película conta; sobre todo conta isto, aíndaque conta moitas máis cousas; como o cine vai devorando a Pedro, a modiño. Como cada vez que pon a cámara a rodar perde unanaco da súa humanidade. Como cada vez que un día remata o máis interesante davida son as horas que pasa durmindo.

E ao mesmo tempo, como a historia acoñecemos a través dunha super8 e acinta de cassette que trae o relato, con unha das voces en off máis repugnantesda historia do cine (cando algo é, é), vemos como o Poncela, ou a súa personaxe, vai sendo devorado tamén mentres escoita,e ve, a película de Pedro.

A historia dun home, ou dous (ou tres secontamos a Zulueta) obsesionados cosexo, moito sexo, coa droga, moitísima droga, e o cine, moitísimo máis cine quede sexo e droga xuntas. Non deixa de ser paradoxal que o director este fixera apelícula no ’79 e despois non volvera dirixir nada en dez anos. E despois desesdez anos si que xa parou. Polaroids e conachadas, pero de cine nada de nada. Dinque tiña mil películas na cabeza e ningunha entre as mans, e tamén din, Antonio Gasset nin máis nin menos, que mentres montaban o filme este, Arrebato, Zulueta non deixaba de pedir imaxes que non foran rodadas nunca.

Non está mal para un tipo que, o que deverdade buscaba, era vivir dentro dun fotograma, non? E a quen cona lle importará algo disto cando o Madrid xoga contra o Barça nesta fin de semana? Seguro que nin sequera a Loriga.

Concursante. Rodrigo Cortés 2007

2011-12-02T07:00:00.000Z

Cando había cartos para queimar, subvenciónsdas que vivir e calquera iletrado montaba unha empresa do que fora, por exemplounha fábrica de envasado de frases de Mourinho,e se forraba, estreouse esta pelicla.

Esta pelicla alertaba do que nos viñaenriba, avisaba que no mundo só o 5% dos cartos que se moven son reais,alertaba do hostión que nos ía caer nos fociños más cedo que tarde. E a súacampaña en internet, despierta imbécil,tamén se lle adiantou a Hessel e aosindignados.

E facíao de xeito ameno e divertido. Non éeste un flim para poñerse a chorar, aínda que ten fragmentos que emocionan, ninpara morrer de medo, aínda que teña fragmentos que asustan. Non. Rodrigo Cortés decidiu que para falarde temas tan serios o mellor sería facer unha comedia.

Comedia negra, comedia tráxica, comediatriste. Pero comedia.

Fixádevos se eran bos tempos aqueles temposque no ano da estrea desta pelicla a Amenábardéuselle por producir unha cousa que se chamaba El Orfanato, e debería terse chamado El Papanato ou, mellor aínda, ElPapahostias. Pois todo o mundo agarrou os cartos que tiña para queimar, ouun anaco de subvención, ou uns billetes do seu próspero negocio de orellas deburro en conserva e pagou a entrada para ver, por suposto, a do rapaz que levaun calcetín na cabeza.

Ninguén se meteu no cine a ver Concursante, e Rodrigo Cortés chorou. E o mundo pareceu un lugar un pouquiño máisinxusto, pero non o era, nin o é. O mundo é un lugar xustísimo, e como toda axente é idiota o que pasou con este intelixentísimo filme, que non coñeceu oéxito que merecía, era o que tiña que pasar. Porque así Cortés trunfou coa súa segunda longametraxe, Buried, que é peor que esta, e as cousas seguiron a súa orde lóxicae a onda corrixiuse a si mesma, como se supón que fan os mercados.

O filme comeza con un monólogo de Martín Circo Martín, Leonardo Sbaraglia, no que fala sobreas estrelas. Di que no universo existen máis de cen mil millóns de estrelas e,pouco a pouco, vai restando as que podemos ver dependendo de onde nos atopemosata que chegamos ao seu punto de vista, que apenas pode ver oito ducias.

E despois deste monólogo comeza, ou remata,a película. Comeza porque aí é onde se sitúa a acción do comezo, remata porque,como os máis listos da clase xa se darían conta, o que se nos vai contardurante os oitenta minutos seguintes xa nolo contou Martín nada máis comezar, que as aparencias enganan.

WilliamDavid,de York, comeu a súa propiabicicleta, desde o guiador ata os radios das rodas, só para entrar no libro Guinness dos records. O absurdo de quealguén coma unha bicicleta, nin sequera en Inglaterra onde a comida é inglesa,vese acentuado aquí polo feito de que este home non só comeu unha bicicleta,senón que o moi parvo comeu a súa. Pero eu amábaa.

Non é xenial ese último parágrafo? Pois eunon o escribín, foi, máis ou menos, RodrigoCortés. Non vos entran unhas ganas tolas de ver a película? Se eu non avira e me deran a ler algo así...

A Martíntócanlle nun concurso tres millóns de euros en premios. Unha avioneta, un iate,dous coches, dispositivos de cociña, unha casa... e descobre que ser millonariosae moi caro e que, se quere saír vivo do asunto, vai ter que meter a marcha máislonga e facer un cambio desde o a ata o z, e que o vai ter que facer máis rápidoque inmediatamente.

Un filme para amosar que as aparenciasenganan e que, ademais, o fan a moi mala hostia. Un filme para recrearse nasactuacións de todos e cada un dos actores, destacando a Sbaraglia, case que un one-man-showou catálogo despregábel de todo o que hai que saber sobre actuación, pero sendesmerecer a ningún, desde Miryam Gallego ata Luís Zahera, o petróleo! Que fai de avogado bichicomísima.

Un filme para ver unha e outra vez, eu ontevino dúas veces, unha detrás de outra, que non aburre e no que sempre imosatopar algo novo.

Porque si que importa o xeito no que unhome se afunde, e as cousas que damos por sentadas case sempre son mentira. Ninse pode suar coma un porco nin sabemos que cona berraba Johnny Weissmuller polos corredores do psiquiátrico antes de morrer,toliño perdido.

Unha vez máis, por segundo ano consecutivo de feito, aviso que en decembro só vou postear unha vez á semana. Os motivos seguen a ser os mesmos do ano pasado, que nestas datas as miñas posibilidades de comer, beber e foder multiplícanse por cen, e claro, hai que aproveitar cando se pode que despois, como diría alguén, no lo viste más!

Ansiktet. Ingmar Bergman 1958 (El Rostro)

2011-11-30T07:00:00.000Z

Pódese parar un reloxo ou dous. Incluso sepoden parar todos os reloxos do mundo, romper os calendarios e as axendas,desfacernos pouco a pouco de todas e cada unha das unidades de medida do tempo.Podemos destruír todos os obxectos que, ao longo da historia, o ser humano foicreando para medir o seu paso. Ao tempo non lle importa, el non vai pararnunca.

Despois desta reflexión na que o único quefixen foi constatar unha obviedade vou tentar comentar o filme, que, porsuposto, non ten nada que ver co tempo. A Bergmano tempo sopráballa.

Isto vai dun grupo de artistas que viaxannun carro. Son artistas das ciencias sobrenaturais. Comunícanse cos mortos,hipnotizan á xente e ese tipo de cousas. O director é Vogler, Max Von Sydow,un psíquico con perruca, barba postiza e mudo. O seu axudante, o señor? Aman, interpretado por Ingrid Thulin, de aí o de señor? Unhavella bruxa e un gordo repugnante. Tamén teñen un rapaz que conduce o carro.

Pois esta xente chega a unha vila e alí apolicía lévaos á casa do cónsul. Así mesmiño como volo conto, o cónsul. Ocónsul está acompañado polo comisario de policía, outro gordo repugnante, a súamuller e o doutor Vergerus. Do doutorVergerus fai o omnipresente no cinede Bergman Gunnar Björnstrand.

Pois iso, que chegan alí e pasa o que tenque pasar. Que Vergerus non se crenada do que esta xente conta e, para demostralo, sométeos a un interrogatoriomáis ben tirando a humillante e di que o único interese que atopa en Vogler é o de facerlle a autopsia.Abrilo en canal, xogar coas súas tripas, cortarlle a cabeza, arrincarlle osollos, pesarlle os miolos e todo iso que fan os médicos cando teñen a sorte deatopar un morto. Un morto que se preste, claro.

Unha vez rematado o interrogatorio acordanco grupo, máis ben impoñen, asistir a unha representación que terá lugar ao díaseguinte, nesa mesma casa, para eles sós. Despois despídense e cada un vai cearao seu lugar, os titiriteiros co servizo e os señores coas señoras, como debeser.

A partir de aquí comeza a película de Bergman que levo vendo unha e outra vezdes que empezara con isto. Os xogos de sedución entre os membros da compañía eas rapazas do servizo, que son moi louras e moi grandes e de bastante bo ver.Coño! se unha é Bibi Andersson! nonconfundir con Bibiana, por favor.

Pero no xogo este das seducións tamén xogaun papel importante o descoñecido. Xoga un papel importante o medo que dá terun grupo de xente estraña na casa e, por un intre, parece que vai facer unfilme destes nos que unha criatura descoñecida vai matando a todos os membrosdo cásting, un Alien vamos. Pero noné así, por suposto que non, estamos a falar de Ingmar!

O punto excéptico aparece no filme cando odoutor Vergerus, que repudia e odiatodo o que non se poida explicar coa ciencia, entra no xogo das seduciónsdemostrando que moita ciencia e moito aquel pero, ao final, tamén se desvivepor botar un polvo con unha sueca, coma un AlfredoLanda calquera. E que todos, sen excepción, todos rematamos desexando ascousas dos demais que nós non podemos ter, que guapas son as mulleres e asnoivas dos demais!

E así chegamos ao asunto do flim, que é aloita entre o sobrenatural, a maxia, e o que se pode estudar e explicar, aciencia. Así chegamos ao asunto do filme que non é outro que facer unhareflexión sobre certo tipo de odio. O odiado, o desprezábel, as cousas queaniquilaríamos da superficie da terra sen remordemento. Por que nos sentimosasí con algunhas cousas? Por que nos dan tanto noxo? Amigo! Bergman apunta aquí, moi sutilmente,que o noxo, o odio e o desprezo que sentimos así, de xeito case inexplicábel,nace dentro de nós. É un odio irracional que nos nace dentro cando observamos,escoitamos ou sentimos cousas que non queremos sentir, que non queremos que nosatraian.

Así que xa sabedes, se algunha vez llequixeches cortar a cabeza a Fran Perea,Lady Gaga ou mesmo Joel Schumacher (morrería?) é porque enrealidade, no máis profundo do máis profundo do voso ser, o seu traballo, o seufísico ou algo hai aí que vos gusta.

Eu non o dixen, foi Bergman.

O filme vai, vén, comeza e remata. Polomedio cóntanos que dalgún xeito, aínda que sexa mentira, a maxia existe e osestudosos e científicos non poden explicar a maioría de sucesos que ocorren nomundo. Cóntanos que os homes respectábeis e con estudos tamén teñen medo. Medoe cartos, por suposto. E os pobres diaños o único que temos é a humillación e odesastre como forma de vida.

Aínda que, de vez en cando, nos caia enribaun golpe que non doe, un golpe de sorte. E, joder, como o gozamos!

Starship Troopers. Paul Verhoeven 1997 (Starship Troopers. Las Brigadas del Espacio)

2011-11-28T07:00:00.000Z

Paul Verhoevené un director holandés. As miñas nocións de holandés son nulas, agás o queaprendín das roldas de prensa de Van Gaal cando estaba no Barça. De Van Gaal aprendín, escoitandoatentamente cando pronunciaba o nome dalgún xogador paisano del, que Kluivert se di klafa, Bogarde dise fajada e Reiziger jasija. Xa seique había máis holandeses no Barça deVan Gaal, pero a min os que máis megustaban eran estes tres, que foron os primeiros. Así que o holandés, o idioma,ten tres consoantes básicas, o efe e o j (alias iota) –que en galego non existepero non creo que exista alguén que non o coñeza-, e ten apenas dúas vogais, oa e o i. O a e o i parece un galimatías, pero que lle queredes ao idioma?

Baseándome nestas cousas a Verhoeven hai que lle chamar fajafan.

Pois fajafan era un director de cineholandés que, despois de conseguir o éxito, e aínda a excelencia, no seu paísde orixe con peliclas coma DeliciasTurcas –a min non me miredes- pegou o salto e fichou por Hollywood. Na Mecado cine dirixiu filmes ben coñecidos por todos coma Robocop (algún día heivos contar o meu trauma con esta pelicla), Total Recall (Desafío Total, coa que andan fodendo, outra vez, en Hollywood conun remake que pon a Colin Farrell napel de Schwarzenegger), ou Basic Instinct (Instinto Básico, con SharonStone sen bragas no momento idóneo). Como podedes comprobar son peliclascoñecidísmas que todo o mundo viu. E se non as vistes non sei que facedes lendo isto.

Estas para que quererán a pistola?

A finais da década dos ’90 o tipo comezou asúa caída, e este filme foi o seu segundo tropezo, antes xa a cagara bencagada con Showgirls, pero iso éoutro conto. A do Kevin Bacon invisíbel rematou, ou case, coa súa carreira.

O filme que temos aquí daría para un pósde, polo menos, vinte kilómetros. Pero nin eu teño tantas ganas de escribir nincreo que vós teñades tantas ganas de ler. Así que vou facer o posíbel porescribir, máis ou menos, o normal.

Isto vai dun grupo de amigos no instituto,ou algo así, nun futuro non moi afastado. No grupo hai unha especie detriángulo amoroso e tamén hai, nada máis empezar, un profesor facha que deixamoi claras as intencións do filme. Ao rematar o instituto todos teñen que tomara decisión de que é o que van facer, e un detrás do outro vano facendo. Arapaza, Denise Richards, quere serpiloto do exército, así que o rapaz, Casper Van Dien, métese na infantería, por iso de non separarse de todo. Dina Meyer, o terceiro ángulo, tamén semete na infantería, demostrando así que as persoas, polo menos certo tipo depersoas entre as que eu me encontro, non somos capaces de tomar decisións máisalá de perseguir a alguén do sexo contrario durante toda a nosa vida. O do sexocontrario é o meu caso, pero non hai que desbotar as outras opcións, quehabelas hailas.

Tracy Lords. Onde andará Tracy Lords?

Isto é un erro. Un erro dos gordos. Sebaseas toda a túa vida en perseguir a alguén, se todas as decisións importantesas tomas pensando en se ela, ou el, vai estar máis lonxe ou máis preto, aofinal rematas coma min. E xa vos digo agora que rematar coma min non mola nada.

O bo de meterte na infantería neste flim éque teñen duchas mixtas, e así sempre pode un botar unha ollada ás compañeirasde traballo. Non é que sexa o meu máximo desexo tampouco, pero é unha opciónque non se pode desbotar así á lixeira.

O adestramento dos soldados, e toda apelícula, está chea de facherío e de tópicos dos filmes americanos. O baile defin de curso, o partido diso que eles chaman football, o compañeirismo sonroxante, o guapos que son todos ossoldados durante a batalla e todas esas cousas que podemos ver en calquerafilme. Todas esas cousas das que tanto rimos pero, cando chega o momento decomprar unha entrada para ir ó cine –aqueles que aínda compren entradas-, todosnos metemos nas mesmas peliclas. Nas que traen todo isto. Por suposto.

Primeiro adestran e despois combaten. Vanao planeta dos bichos, porque a guerra é contra uns enormes bichos enormes, evan con tantas ganas de matar e de aniquilar e de destruír que, ao chegar alá,levan unha tunda negra. Unha masacre de humanos que pensaron que eran máislistos que as cascudas e as arañas, e en realidade non o eran. Volven co rabo en antras pernas. Eu traballei con untipo que dicía así, o rabo en antraspernas, vas levar unha patada en antraspernas, a esa si que lle daba eu todo o que teño en antras pernas etcétera.

O bo de contratar un director holandés parafacer isto; dicir en antras pernas non, facer esta pelicla; éque, a forza de non sentir estas conachadas, remata facendo este filme. Unfilme no que temos todo iso pero con un punto paródico, ou de farsa, que é oque en realidade, ao meu xeito de ver, a converte nunha boísima película. Vamosa ver. Isto non é El Mundo, nin Intereconomía aínda que o pareza. Isto non é un filmefacha, non é un filme de exaltación de ese tipo de valores. Isto é un filmeque, ao seu xeito, ridiculiza esas películas das que tanto gustaba o Führer e que Tarantino recreou en IngloriousBasterds (Malditos Bastardos). Este filme, en realidade, parodia películascoma a guionizada polo noso queridísimo Caudillode España por la gracia de Dios, Raza.

Que lle pasou entón? Pois que non contentoua ninguén. Os radicais da dereita non a viron, porque o Opus Dei tíñalles vetado a Verhoevenou algo, e os de esquerdas, que ao longo da historia nunca demostraron ser moilistos, non a entenderon. Pensaron que o filme era unha cousa seria e botaronpestes.

Podería seguir e seguir, pero marcho queteño que marchar. O último apuntamento vai ser unha pregunta que me dá voltasno bulbo raquítico des que vin o filme. Pódese botar un polvo en vinte minutos?

Noruwei No Mori. Tran Anh Hung 2010 (Tokio Blues (Norweegian Wood))

2011-11-25T07:00:00.000Z

Antes de comezar gustaríame dicir que vos odio tanto, a todos vós si, que desta volta non penso meter ningunha ligazón con fotos bonitas en ningunha parte do texto.

Este pós transcorre en diversos lugares.

En primeiro lugar transcorre nunha desculpaque teño que pedirlle á pobre alma cándida que accedeu a acompañarme ao cinepara vela. Síntocho moito.

En segundo lugar transcorre un pouquiño porHaruki Murakami. Este é un escritorxaponés que, a forza de ser moi pouco xaponés, triúnfa en todo o mundo. Murakami é un caso estraño no mundo daliteratura, porque, a pesar de ser escritor e de vender millóns, e de gañarmoitos cartos, non perdeu a súa aureola de bo escritor. Murakami é o perfecto exemplo de que se pode un facer millonariocoas cousas que escribe e seguir a colleitar boas críticas. Que se pode unfacer millonario e continuar sendo un escritor de prestixio entre os eruditos.Se eu fora Stephen King aínda ochamaba para preguntarlle como fai. (A última frase é mentira, se eu fora Stephen King as críticas e o prestixio importaríanme tanto coma a el... haique ser parvo para preocuparse por esas cousas sendo Stephen King.)

En terceiro lugar este pós vai transcorrerun pouco por este simulacro de película que fixo o Tran Anh Hung este.

A película é mala. Mala pero ata o puntomáis noxento e máis daniño, para o mundo en xeral e para o cine en particular,que unha película pode ser.

1) Pensai na película máis mala que viras nunca, xa?

2) Pensai agora no malísima que podía chegar a ser esa película se a dirixira, euque sei, Amenábar por exemplo.

3) Pensai agora que Amenábar morreu, deus non o queira, na metade da rodaxe eque o candidato máis adecuado para rematala fora un mapache, xa?.

4) Pensai agoraque, despois de rodar a metade do que a el lle tocaba, o mapache tamén morreu, deus non o queira –en realidade dá omesmo, xa non o quixo antes con Amenábare morreu igual...- xa?

5) Pensai agora que o que faltaba o dirixistes vós mesmos,xa?

Resolución: Pois este filme é peor. Vale, talvez non sexa peor que o cacho quedirixistes vós, pero peor que o do mapache e o de Amenábar seguro que si.

Sobreenténdese que, unha vez finalizada arodaxe da vosa parte vós tamén morrestes, deusnon o queira.

O filme é malo, pero non o é así porque si.O filme ten varios motivos para ser malo. O primeiro motivo que se me ocorre éque o filme non quere ser un filme. Este filme o que quere é ser unha novela.Unha novela que quere ser un filme, véxase aquí, é unha cousa que dá moita penae que non gusta nada de ler. Un filme que quere ser unha novela non dá pena, dánoxo. Filmes que queren ser novelas hai varios no mundo, pero este é o peor detodos por outro motivo que se me acaba de cruzar polo bulbo raquítico: estefilme, baseado nunha novela de Murakami–que non o dixera e ao mellor algún iletrado non entendía o principio do pós-non quere ser a novela na que se basea. Caho! Di o director, vou facer un filmeque sexa unha novela moito mellor que a novela na que se basea! E o que saeé un churro. Talmente.

Comezando polo protagonista, Watanabe, (Kenichi Matsuyama) que xa Murakamino libro non conseguía que nos caera especialmente ben... que era unhapersonaxe bastante esquecíbel vamos, no filme convértese nunha personaxeexcepcionalmente plana. Unha personaxe que non ten razón de ser, que non tennada na cabeza e que, por non ter, non ten ningún mérito para que alguén fagaunha pelicla sobre el. Unha personaxe que, se morrera nos primeiros cincominutos da pelicla, aforraríanos ter que ver isto de principio a fin.

O que si había na novela era unha personaxefeminina que caía ben. Unha personaxe que se quedaba co público, por dicilodalgún xeito. Reiko, interpretada porReiko Kirishima (creo). Pois ben, oseñor director desta pelicla consegue estragala tamén. No seu afán pormellorar, mellorar para este home debe ser sinónimo de (intentar) facer chorará xente, o que consegue é convertela nunha máis. Unha de tantas mulleres queaparecen no filme e que parece que non teñen máis que facer que sufrir echorar.

O resto de personaxes, se exceptuamos ásdúas noivas do prota, non teñen ningún peso especial e supoño eu que están aípara facer o filme máis longo e conseguir así que sexa moito máis aburridoaínda.

As dúas noivas do Watanabe este nin sequera son guapas. Mira ti se non haberá por aíxaponesas guapas! Pois nada, Tran AnhHung decidiu que ía facer un filme que non se puidera salvar de ningúnxeito, e abofé que o consegue. Anda que non me gustan a min as rapazasxaponesas...

En cuarto lugar o pós vai transcorrer unanaquiño polo libro de Murakami, queposúe un final destes que che deixan pensando, e que é dado a diversasinterpretacións e que, nun día que te emborraches, podes falar del con alguénque tamén o lera e que teña unha opinión contraria á túa. Este final, que é omotivo real polo que Murakami oescribiu, tamén está ausente no filme. Por suposto que este director de merdanon ía aproveitar algo bo. Ca ho!(outra vez). Isto non pode quedar así,di o homiño este que dá moitísimo noxo, seo libro ten un final así de bo o que hai que facer é cambiarllo.

E así foi. Ou talvez, e apostaría por esta,o director do filme, que oxalá morra, deusnon o queira, non entendeu o libro e fixo o que o pobre ben puido. Quetamén pode ser, non?

Pero como non todo vai ser noxo vamos adestacar o pouquiño de bo que o filme ten. Que pode ser? Escoito que vospreguntades os dous que chegastes lendo ata aquí, a música. O filme ten unhabanda sonora de flipar. Cancións da época na que o filme se ambienta, finaisdos ’60 principios dos ’70, que é moito para a orella. Cancións de guitarras fortes,que como todos sabedes é un instrumento que comezou sendo compañía para o pianoe rematou converténdose no rei da festa. E a xente que o toca fode máis que otrompetista de Frank Sinatra.Cancións, na súa maioría, de músicos mortos. Deus non o queira.

De todos os seres vivos que morreron naelaboración deste pós, os lectores foron os que menos pena me deron.

Melancholia. Lars von Trier 2011 (Melancolía)

2011-11-23T05:38:00.000Z

Aquí o temos outra vez. Aquí está o tipoeste ao que coñecemos neste bló coma o mellor director de cine do mundo. Aquíestá o danés ao que lle podemos chamar gran danés sen pensar nun can. Aquí estáo homiño que des que deixou barba dá moitísimo máis noxo que antes, e xa édicir. Aquí está este tipo que, como siga comendo caviar con culleres de óso eoutras delicatessen polo estilo, aínda se vai converter el no planeta Melancolía, polo menos en tamaño, e vairematar arrasando con toda a vida do universo. Aquí está Lars von Trier.

Que é isto? Isto é unha película. A últimade Lars von. De que vai? Pois vaidunha rapaza que casa, e asistimos á súa voda durante unha hora enteira defilme, e despois chega un planeta chamado Melancolía,que non se coñecía porque se agachaba detrás do Sol o moi cabrito, e, pode serque si; pode ser que non, vai rematar chocando coa Terra e provocar dunhavez por todas o tan comentado fin do mundo, tamén coñecido como apocalipse ou sinestesia. Non, sinestesia non.

Como todo filme de Lars von Trier que se prece, este tamén está dividido en capítulos.Primeiro un prólogo, coma en Antichrist,só que este é a toda cor, rodado en cámara superlenta e coa música de Wagner, Tristán e Isolda,retumbando en toda a sala de cine. Todos xordos, grazas Lars von! Para o que había que oír, ouvir, ouzar… No prólogo esteamósanos os temas máis importantes do filme, así que estade atentos, ou non, omesmo dá. Vós cando ledes un libro ledes o índice antes? Pois co prólogo estepódese facer coma co índice dun libro, un índice ruidoso, pero índice ao fin eao cabo.

O primeiro episodio titúlase Justine, que é o nome da personaxe queinterpreta Kirsten Dunst, que tiña unhas enormes tetasenormes agochadas non se sabe ben onde, pero que o noso amigo danés se encargade sacar á luz dunha vez por todas. Xa veredes agora como á pobre de Dunst se lle multiplican os papeis detetona, xa veredes xa.

Justine casa. Unha horade voda rodada ao estilo Dogma95 querecorda, de xeito inevitábel, ao primeiro filme do movemento, de Thomas Vinterberg, Festen (Celebración). Unha hora de voda na quese nos van dando pistas do mal de Justine,un mal que nada ten que ver coa voda, un mal que lle fai camiñar enredada entrefíos de lana gris, un mal que non se pode curar, un mal chamado melancolía quesó se pode curar coa aniquilación total da vida no universo.

A cura invéntoma eu, que ao mellor eu tamén teño algo diso.

Nesta primeira parte hai dúas personaxes adestacar. Unha é a nai de Justine,unha rebelde insolente que fai o que quere e di o que quere sen que lle importese a alguén se lle fura o ovo. O ovo, polo que contan, sempre se lle fura aomarido da irmá de Justine, Claire, interpretada de xeito magnífico,coma sempre, por Charlotte Gainsbourg. O marido da irmá é Kiefer Sutherland, que agora vai resultar que é actor e todo.

A segunda personaxe a destacar é o pai. John Hurt, ao que será mellor que lle vaian dando moitos premios efacéndolle moitísimo a pelota, e dándolle moitos micos, porque ao homiño parecenon quedarlle moito por aquí, e sería unha pena que un tipo que ten esa cara eesa voz se fora sen unha mostra de acatamento. O pai é un pallaso triste, unbufón, que fai bromas e moita risa pero que elude todo discurso sobre averdade, e chega a escapar deixando unha nota cando ve que esta é ineludíbel.

Justine é a mesturadestas dúas personaxes, e xa vos podedes imaxinar que de aí non sae nada bo.

A segunda parte do relato titúlase Claire, o nome da personaxe da filla de Serge Gainsbourg e Jane Birkin, ou sexa, CharlotteGainsbourg. É aquí cando aparece oplaneta Melancolía e uns din que vaidestruír o mundo e outros din que non vai pasar nada. E Claire quere crer que non vai pasar nada pero moito lle parece aela que non teñan razón os que din o contrario, estando como están nun filme de Lars von. E Kirsten Dunstacochomónase, e só chora, e non come nin se lava.

O planeta pseudo-destrutor aproxímase e, amedida que isto pasa, Charlotte Gainsbourg vaise volvendo tola e Kirsten Dunst vai mellorando. Os seus anhelos van facerse realidade, a vidano universo vai desaparecer, e isto apórtalle unha calma interior que nuncaantes na súa vida conseguira sentir, mentres súa irmá non soporta o posíbeldestino e fai todo o que pode, ou sexa o ridículo, por evitar a catástrofe. Talmente coma Zapatero e mais Rubalcaba (e prometo que esta é a derradeira mención ao tema).

Unha película sobre o final do mundo senpresidentes, sen masas de xente alborotada e sen escenarios grandiosos erecoñecíbeis por todos sendo destruídos. Unha fin do mundo contada por Lars von Trier, que garda oderradeiro as na manga ata o final do filme, que non impacta pola súa grandezasenón porque o vivimos a través dos ollos da infancia, rodeada de paus.

E como dicía T.S. Eliot o mundo remata,non con unha explosión, senón con un lamento. E como di Lars von Trier, e con unha explosión tamén, se non, de que?

The Adventures of Tintin. Steven Spielberg 2011 (Las Aventuras de Tintín: El Secreto del Unicornio)

2011-11-22T07:00:00.000Z

No mundo temos unha serie de normas. Unscódigos de conduta que todo o mundo obedece e que ninguén se cuestiona. Unhadesas normas é que, de vez en cando, hai que ir ao cine. A ver unha película.Todo o mundo, ou case, vai ver unha película polo menos unha vez no ano.

Outra destas normas di que hai unhas cantaspelículas que hai que ver. Dentro deste grupo de películas que todo o mundo vaiver temos as de Spielberg, porque éo Rey Midas do cine e se atopadesalgún artigo nalgures onde non se lle chame así avisai, que os que escribensobre o tema teñen moi pouca imaxinación e son uns repugnantes. Outras películasque hai que ver son as de Amenábar eas de Almodóvar, por iso depotenciar o produto da patria. Tamén, en menor medida e en calidade de herdeirodo Midas ese dos juevos, temos as de Peter Jackson e, xa para rematar cos nomes propios, as de Woody Allen, para poder dicir que somos entendidos en cine.

Temos así xa, máis ou menos, tres ou catropelículas que ver en un ano, porque non todos estrean filme todos os anos, peroalgún deles sempre cae. Por que hai que ver estas películas? Porque se faladelas nos telexornais. Nas noticias da tele sempre falan, e fano máis veces dasque un desexaría, das películas desta xente. Entonces o pobo, que xa sabemosque non ten poder de decisión e pensar, o que se di pensar, pensa moi pouco,vai correndo e paga a entrada e mira estas películas. E despois pensa que ocine é iso, e cando se fala das subvencións e das axudas cabréanse, porqueestán dándolle cartos a películas que eles non viron e que non cren que sepoidan comparar á triloxía dos aneis nin á guerra dos mundos, que ademais de Spielberg tamén traía a Tom Cruise, e aí si que xa.

Desta volta xúntanse Spielberg e mais Jacksone toma! Tintín a toda á forza! Etodos correndo ó cine como se o que non a vexa vaia pillar SIDA ou algo peor. Edespois saen con cara non de satisfacción, nin contentos por teren visto algoque lles emocionara ou gustara, non. Saen con cara de quen fixo unha tarefainaprazábel, con cara dun que cumpriu coa súa xornada laboral e xa pode ir paraa casa, ou para a taberna, porque se gañou un merecido descanso.

Unha das cousas que menos me gusta escoitaré cando alguén di: A película que hai quever é a de Tintín. Poño o de Tintínporque é o exemplo que teño máis recente, pero antes foron Avatar, La Pielque Habito, Batman, Ágora, En Tierra Hostil (porque a que gaña o Oscar tamén é materia obrigatoria)etcétera.

A min gustaríame dicir aquí que non faifalta que vaiades ao cine, se non vos gusta non tedes por que facelo, etampouco existen filmes que haxa que ver así, como asignatura troncal. Cada unpode ir ver o que lle saia da punta. Agora diredes que vós non ides ver estaspelículas porque volo manden na tele, que ides porque son as que queredes ver,e ante iso eu digo: que suertudos! O tema queda pechado.

E agora toca falar de Tintín. A pelícla esta da que tanto se falou desde antes da estreae da que tanto se está a falar agora que se estreou. Agora toca falar daalianza entre Peter Jackson e Steven Spielberg, herdeiro e rey, para levar a cabo un dosproxectos que máis se lle resistiu á xente que o intentou desde o momento noque o tebeo vendeu o seu primeiro exemplar.

Porque adaptacións de Tintín aínda hai unhas cantas. Algunhas en debuxos animados eoutras con actores de carne e óso, iso que se lle chama imaxe real, todas elas falidas,por suposto. E aquí é onde entran os nosos dous heroes e deciden que, se un é Midas e o outro xa foi quen de facer ados aneis, malo será que non dean atopado o xeito de levar Tintín ata as pantallas dos cines. Antes da estrea cóntannos queunha vez o creador de Tintín, Hergè, falou con Spielberg por teléfono e díxolle que só el podía facer un filme dasúa criatura. Unha conversa telefónica que non quedou rexistrada en ningures eque sae á luz xusto agora que se estrea o flim e que Hergè leva anos enterrado, ou queimado, ou o que sexa que os belgasfan cos seus mortos, e non pode confirmar nin desmentir. Recordo que cando fixo aquela outra de robots que non sabían por onde andaban, A.I. ou I.A. dependendo do país, tamén contara que ese filme o ía facer Kubrick, pero que ao pobre non lle daba e que un día lle dixo que o mellor ía ser que a fixera el, Spielberg. Por suposto isto tamén o contou cando Kubrick xa estirara a pata...

Moiben home, moi ben. Recórdo outra destas conversas de Spielberg con xente importante. Unha vez seica o Papa mesmo, Xoan Paulo II, lle dixo que el, Spielberg, era o único que podía sucedelo no cargo de Sumo Pontífice. O que pasou foi que Ratzinger entrou na habitación na que eles dous mantiñan a conversa e xa sabemos como se pon Steven cando ve un alemán... tivo que escapar, morto de medo, saltando por unha ventá.

Oíches Spielberg, cando eu morra ti eres o único que pode seguir escribindo cousas neste bló. Aí queda iso.

Así que vou eu e métome no cine. Outra dasnormas que hai no mundo este di que se vas ó cine nun grupo superior a trespersoas vas ir ver o filme de moda. Desta volta eramos seis, así que non nosquedou outra que ir ver esa, por iso de non poñernos estupendos, e a min dáme omesmo, e eu vou ver a que vós queirades.

Metémonos no cine, puxemos as gafas do 3D,comezaron a saír anuncios de chourizos e de bancos, sen maldade aparente porparte do programador, e vinte minutos despois da hora que poñía na taquillacomezou a pelicla. A xente sempre protesta polos anuncios da tele, pero no cinenon escoitas a ninguén protestar, e iso que pagaron 10€! A ver, a min xa meroubaches! Por que me facedes aguantar publicidade despois? Que non me quedanada no peto nin para ingresar no banco nin para comprar un chourizo campofríoe irme de astronauta, cona!

Comeza a película e o primeiro que apareceé Hergè facendo unha caricatura doprotagonista, Tintín, na rúa. Vale, achiscadela é simpática. Despois o protagonista levántase e empeza ás carreiras,e xa non para ata que o flim remata. Cando me dei conta estaba repasandomentalmente os goles de Inzaghi na Juventus e o que pasaba na pantalla nonme interesaba.

Inzaghi marcou moitosgoles coa Juve. E xogou uns anos con Zidane. Despois de Zidane acordeime de Materazzie de cómo en todo o mundo a carreira do francés se viu ensuciada polo cabezazona final da copa do mundo menos en España, onde os xornalistas –todos son doMadrid- se encargaron de darlle a volta ó asunto e o que quedou de bichicomafoi o italiano. Isto tamén mo podedes negar se queredes, a min non me importa.

En fin. Que moito espectáculo, moito 3D,moita captura de movementos e moita publicidade para, ao final, quedarse noutrointento falido de levar os tebeos á pantalla. Que non home, que non. Nunca vaihaber forma de pasar as aventuras de Tintína imaxe en movemento, porque Tintínpertence ao cómic, e o cine non ten dereito a apropiarse de todas as formas deexpresión, porque tampouco el é perfecto. Porque para ver un Tintín que parece do opus case que paso.Tanto mico e mais tanta hostia.

Ide ver outra e voitai PP. Ah non, que isto xa o fixestes.

Before the Devil Knows you’re Dead. Sidney Lumet 2007 (Antes que el Diablo sepa que has Muerto)

2011-11-21T07:00:00.000Z

Oxalá que esteas no ceo media hora antes deque o diaño sepa que estás morto.

Se nesta vida que nos tocou vivir a todos ecada un de nós dous máis dous sumaran sempre catro esta sería a mellor películado mundo.

Motivos non lle faltan. Para empezar temosde director a Sidney Lumet. Unhomiño que non deu superado este maldito 2011 pero que nos deixou un puñado decousas que nos fixeron a nós, estúpidos mortais, un pouquiño máis felices. Paraempezar fixo unha morea de filmes que, dun xeito ou doutro, valen a pena. Taménfixo obras mestras, claro que si, ou como lle chamarías vos a filmes coma Serpico, Doce Hombres sin Piedad, Pielde Serpiente, Asesinato en el OrientExpress ou Tarde de Perros? Si,xa sei que parecen moitas, pero aínda hai máis. Lumet tamén escribiu un libro. Un libro que debería ser materia–nonlectura- obrigada en todas as escolas de cine do mundo, ou aínda en todas asescolas a secas. Making Movies, ou Así se hacen las Películas, que é oúnico libro sobre cine que se le do tirón, non aburre e, aínda que parezaincríbel, ensina moitas cousas.

Despois temos os actores, e de entre elesvou comezar con Ethan Hawke por dousmotivos. O primeiro é que sempre que me emborracho remato falando del esentenciando que é o mellor actor do mundo. Cando estou borracho sempre falo deHawke e a xente que me coñece dimeque a miña borracheira é bastante divertida ata que el aparece, eu descúlpome,cando xa estou sereno, dicindo que o Hawkeé un pesado, que non me deixa en paz. Se o primeiro motivo é ese, que cando vouborracho digo que é o mellor actor do mundo, o segundo é que esa afirmación écerta. E neste filme Hawke dáme arazón en cero coma cero, nada máis saír na pantalla firma unha escena digna detodas as loanzas e premios que se vos poidan ocorrer, e antes de seguir falandovoume servir unha copa, que falar de Hawkeasí, en seco, non me presta.

Despois temos a Marisa Tomei, que é unha actriz que incluso ten un Oscar, aínda que isto non queira dicirnada. De Marisa pódense dicir moitascousas, pero a que máis se pode dicir é que a medida que van pasando os anos,ela vaise volvendo máis e máis guapa. E non só iso, senón que ano tras anovaise metendo en proxectos máis interesantes e ano tras ano vaise convertendoen unha mellor intérprete, pasándolle por riba a todas as da súa xeneración e,isto non facía falta nin dicilo, tamén a todas as novas actrices que reinanagora nas pantallas.

PhilipSeymour Hoffman. Este é o tipo aquel que fixo unha vez dun Truman Capote, e tamén gañou un Oscar,e despois saíu en todas as revistas e xornais e en todas aseguraron que era omellor actor do mundo para, dúas semanas despois, esquecerse del e encumbrarena Ryan Gosling ou a calquera outroque pasara por alí. Hoffman gústame,máis ou menos. É un actor que nunca me estorbou nun filme, e iso xa é dicirmoitísimo de un tipo tan difícil de ver.

E despois está Albert Finney, e calquera cousa que escriba eu aquí non valería denada, porque Finney é Finney, e punto.

Entón comeza o filme e o primeiro que vemosé a Hoffman botándollo todo a Tomei, ás catro patas para máis noxo, eresulta unha visión tan desagradábel que os dous máis dous xa non poden sumarcatro no que queda de día. Pasamos este pequeno detalle por alto e temos a dousirmáns, Hoffman e Hawke, que non pasan por un bo momento,cada un no seu, e deciden atracar a xoiería dos pais e, isto víase vir, todosae mal. Tomei está casada con Hoffman e anda fodendo con Hawke, e a cousa comeza a coller xeito.Pero todo isto, que parece unha comedia de enredo ou un filme adrenalíticodestes de Guy Ritchie, nas mans de Lumet convértese nun melodrama.

Comeza co asunto central, o atraco, edespois, mediante a técnica do flashback e flashforward –tranquilos que istonon é Lost nin Los Cronocrímenes, non vaiades pensar-, vainos amosando as periferiase as miserias de cada unha das personaxes. O que consegue con isto, e crédemese vos digo que é moito conseguir, é que sintamos unha especie de empatía contodas elas. Aínda que sexan personaxes coas que non compartamos nada de nada.

Despois de ler o libro de Lumet non me gustaría defraudalo, e noncreo que aló onde estea o home chegue a ler isto, pero por se acaso voullepedir desculpas por se me engano, pero eu xuraría que o tema deste flim é ador. A dor de non conseguir o que un quere, a dor de comprobar como a túa vidase vai derruíndo sen que ti poidas facer nada, a dor de decidir sobre a vida dealguén querido, a dor de continuar coas túas cousas coma se non pasara nada...a dor con maiúsculas. A dor de ver un filme no que todas as personaxes se atopannunha canella sen saída e, ademais, coñecer os motivos polos cales están aí.

Se SidneyLumet continúa lendo isto despois do parágrafo anterior vouno tranquilizar,e voulle dicir que tan parvo non son. Voulle contar que o de antes é mediomentira, porque non se pode facer nada desde a dor, e iso aínda me dá a min aneurona para sabelo. Así que agora que só el me le voulle dicir que me decatei,a duras penas pero fíxeno, de que o verdadeiro tema do flim é un dos seusfavoritos, un tema que se repite na súa filmografía. As relacións entre os paise os fillos. Relacións dolorosas, pero relacións.

E xa. Non pensedes que é un filme dechorar, non pensedes que é un deses experimentos. Ca ho! Isto é cine, amigo. Un cine que nos recorda que o mundo estácheo de maldade, e que algúns gañan cartos con iso, e outros rematandestruíndose.

Afortunadamente a maioría das veces dousmáis dous seguen a sumar catro, e se non o fan non lle andan moi lonxe. Boasnoites.

The Basketball Diaries. Scott Kalvert 1995 (Diario de un Rebelde)

2011-11-18T07:00:00.000Z

En inglés rebelde dise basketball.

A primeira vez que vin esta película foi enVHS. Non recordo se a puxeran nocine, supoño que si, pero eu non fun vela e despois agarrei e renteina nunvideo-clube e cheguei á casa e vina. E despois de vela devolvina e continueicoa miña vida, como se non pasara nada. Fai uns meses apareceu a pelicla deregalo con un xornal que eu merco cando trae algún filme que me interesa e, nonsei moi ben por que, interesoume e merqueino.

Recordo moi ben o día no que merquei estexornal con esta película de regalo porque viñeron á miña casa un númeroindeterminado de amigos, e comemos, e bebemos, e eu emborracheime ata o puntoda mala educación e rematei durmindo a mona enriba da mesa. Foi, para máisseñas, un venres e non volvín abrir os ollos ata que xa era luns.

Entón tiña eu este filme alí na casa,agardando a que eu o vira e que despois, se tiña ganas ou algo que dicir,escribira un pós aquí, cando caeu nas miñas mans unha interminábel listainterminábel de filmes de culto. E alí estaba esta, no medio, sen destacar alámoito, pero estaba. E dixen eu, mandacollóns! E onte decidín que ía vela.

Que sexa de culto ten moito que ver, supoñoeu que o ten todo, coa escena na que DiCapriose viste de Matrix e, armado con unhaescopeta de caza, entra no colexio no que estuda e empeza a tiros con todocristo. Que sexa de culto ten moito que ver, supoño eu que o ten todo, con queos tipos que despois fixeron a matanza en Columbine, que tan gratos recordoslle trae a Michael Moore e a Marilyn Manson, estabanobsesionados con este filme en xeral e con esa escena en particular e, comotodos sabemos, un día decidiron que xa era tempo de facela realidade.

Chaos Reigns vamos.

Despois diso Leonardo DiCaprio, demostrando que non é home nin é nada, declarouque nunca máis –jamás de los jamasesforon as súas verbas exactas- ía facer filmes con tantísima violencia quepuideran malinterpretarse coma este. MarilynManson dixo que, se os nenos que mataron aos seus compañeiros de colexioescoitaban a súa música, mala sorte, pero que el non se sentía culpábel. E Michael Moore sacouno no filme, e a DiCaprio non. Chúpate esa!

E de que vai esta pelicla? Pois vai dungrupo de amigos que estudan no mesmo colexio, de curas deses que pegan, e xoganao baloncesto, no mellor equipo de instituto do país polo menos, e conta comoentre todos van coñecendo o mundo das primeiras veces.

LeonardoDiCapriofai de Jim Carroll, que polo visto era un escritor e músico e performer –transformer non, performer!- moi coñecido nosEEUU e que por aquí, polo menos polo “aquí” no que eu me movo, non coñeceninguén. No grupo del está Mark Wahlberg,que fai do idiota. En todas as pandillas hai un idiota. Pensa na túa pandilla,xa? Identifica ao idiota, xa? Non?

Se estás pensando na túa pandilla e nonidentificas ao idiota teño malas noticias...

Tamén hai un ao que lle chaman Neutrón, que vai ser alguén importanteno mundo do deporte, e un Pedro, quevai ser alguén importante no mundo das drogas.

O grupo de amigos vai vivindo as cousas davida. O sexo, o alcol, os cigarros, as drogas... todo iso que todo o mundo vaiatopando, cando chega o momento, no seu andar por este mundo. O das drogasvaise facendo cada vez con máis minutos e cando aparece a heroína é cando deverdade a pelicla se pon interesante.

A heroína é a mellor droga do mundo. Se tevas drogar con algo o mellor que podes facer é empezar coa heroína, e agora voutratar de explicarme. Rimos dos yonquis que saen na tele, así sen dentes echeos de lixo, e rimos tamén dos que vemos na rúa, porque van sen dentes echeos de lixo, e tamén os protas deste flim rin de Juliette Lewis, porque vai de puta para meterse un pico. E así andamos,tratando mal á xente que se mete heroína e créndonos rockstars coa nosa coca e o noso alcol e os nosos petas e o quesomos, ao lado da xente que se chuta, é uns matados e uns ridículos. A heroínaé a mellor droga do mundo porque a xente queda sen dentes, vende o seu corpo,non se lava... non lles importa nada que non sexa o seu hábito! A heroína é aúnica droga que che anula como persoa, é a única droga que non che deixa pensaren nada que non sexa ela, e é a única droga que non é compatíbel con nada máis.Ten que ser boísima, non?

O filme cóntanos como morre a inocencia ecomo nace un artista, ou algo así dicía o poster, Jim Carroll. O filme está ben, pasas un anaco divertido, un anacodoloroso, faiche pensar un pouco na túa propia adolescencia e recordas a todaesa xente que coñeces á que lle pasou coma a estes tipos. Recordas naexcelentemente contada dexeneración de DiCaprioe Wahlberg a dexeneración propia oude alguén a quen coñecías. Recordas como era a vida cando tiñas esa idade erecordas o que pensabas que ías ser se chegabas a ter os anos que tés agora.

E decátaste de que te enganaches.

Spider. David Cronenberg 2002

2011-11-16T07:00:00.008Z

Acórdome ás veces de cando comecei co bló este. Acórdome que sempre dicía que era moi difícil escribir sobre unha pelicla que me gustara moito. Sempre dicía que, canto mellor era o filme, peor era o pós. Despois de un ano e medio escribindo parvadas e publicándoas na rede sigo pensando máis ou menos o mesmo, así que este vai ser o peor pós da historia do BICHICOMING e, aínda máis, o peor pós da historia da internet.

Spider. Aí é nada, o filme de Cronenberg que avisou do que este home podía chegar a facer, e fixo coa Historia de Violencia ou coas Promesas do Este. E non é que Spider fale de mafias ou de situacións violentas, non. O que pasa é que Spider é o mellor filme do mundo, e cando alguén fai o mellor filme do mundo e o mundo non se decata o que soe pasar é que ese alguén vai continuar facendo o mellor filme do mundo, unha e outra vez, ata que o mundo se decate. Por iso Cronenberg fixo o mellor filme do mundo tres veces, e por iso mesmo non vai volver facelo, porque co dos mafiosos rusos a xente decatouse, e agora vaille resultar imposíbel volver facelo. Unha pena.

Esa é a historia detrás de Spider. Agora vouvos contar o esencial do filme e despois xa veremos que pasa. Isto vai de Spider, Ralph Fiennes, que sae dunha institución psiquiátrica e vai a unha residencia. Volve ao lugar no que creceu, volve ao lugar da súa nenez e así vai recordando episodios, vai recordando lugares e vai recordando os traumas e humillacións e sufrimentos que o levaron ao lugar no que estaba cando comezou o filme.

Se, en vez de Spider, se chamara Bycicle.

Recorda, sobre todo, como seu pai, Gabriel Byrne, asasinou á súa amadísima nai, Miranda Richardson, e a substituiu por unha puta, que para máis inri era loura. Tinguida, iso si.

Así o filme vai dos recordos de Spider. De como os recordos poden ser a salvación ou a condena. De como os recordos poden ser reais ou inventados e, sobre todo, de como o que ti recordas pode ser que non pasara nunca. Pero iso non é o que fai de Spider unha gran pelicla. Nopes.

Spider é un señor que non para nunca de falar. Rosma todo o tempo nun idioma incomprensíbel medias palabras e cousas que non teñen sentido. Un home que recolle todo o que ve pola rúa, sobre todo cachiños de cordeis ou cordas, para facer, no teito da súa habitación, unha tea de araña xigante. Un home que leva catro camisas, dúas chaquetas e unha gabardina porque, según el, o hábito fai ao monxe, e canto menos monxe exista máis hábito fai falta. Así que aí o temos, un filósofo de moito caralliño. Un home e a súa tolemia, nada máis que iso. Un home obsesionado con unha “fábrica” de gas, que se ve desde a xanela da súa habitación, e co gas mesmo, chegando a pensar nalgunha ocasión que é el o que ten unha fuga de gas, e intenta taponala con follas de xornais, e cordas, sempre cordas.

Se, en vez de Spider, se chamara Turtles.

Spider converteuse, desde a primeira vez que vin o flim este, nunha das miñas personaxes favoritas da historia do mundo mundial. Un psicópata sen glamour, sen instinto asasino. Un psicópata sobre o que facer unha película seguro que a ninguén lle parece boa idea. Un psicópata solitario e incapaz de comunicarse con ninguén que, aparte de balbucir medias palabras, posúe un caderno no que escribe freneticamente todo canto lle pasa pola cabeza. Unha pena que escriba nun idioma, e incluso con uns caracteres, inventados por el, e que só el é capaz de ler.

Entón, por que nos gustou tanto esta película? Que ten? Que é o que gusta? A empatía co personaxe, por moi doloroso e difícil que resulte admitilo.

Quen non sentiu algunha vez que a xente coa que estamos non nos entende? Quen non se sentíu nunca só aínda que estivera rodeado de xente? Quen non sentíu nunca que ninguén vai sentir o que el sente? Que ninguén o vai comprender nunca, faga o que faga.

Quen non escribiu nunca cousas que só el comprende? Quen non escribiu nunca un bló de cine sen pés nin cabeza? Haberá alguén neste mundo que non posúa un caderno no que escriba cousas que só o seu propietario entenda? Eu teño dous deses.

Quen non se sentiu só algunha vez?

Todos sabemos que andamos moi cerca de Spider, pero tamén sabemos que é bastante improbábel que cheguemos a dar ese paso. O paso sen retorno, o movemento que non se pode desfacer. Pero témolo aí cerquiña, non o esquezades nunca.

E non teñades medo de dar o paso.

Se, en vez de Spider, se chamara Señores que, co pantalón, deciden onde teñen a cintura.

Pi. Darren Aronofsky 1998 (Pi. Fe en el Caos)

2011-11-14T07:00:00.001Z

Cando se estreou esta película eu tiña trece anos menos. Acórdome perfectamente de que, cando tiña trece anos menos, eu xa era máis ou menos coma agora. Trece anos poden parecer moitísimos, e ninguén pode asegurar que saiba onde vai estar, ou se vai estar, dentro de trece anos. Pero se botamos a vista atrás –outra expresión idiotísima, botar a vista atrás... en fin- parécenos que algunhas cousas aínda pasaron a semana pasada e resulta que pasaron fai trece anos.

Este filme estreouse fai trece anos. Acórdome moi ben porque eu lía unha revista de cine e alí escribiron marabillas desta pelicla e do seu debutante director. Eu daquela cría todo o que dicían, así que me entraron moitas ganas de vela, e como sempre pasa nestes casos, non puiden facelo ata que pasaron trece anos.

Durante estes trece últimos anos o seu director converteuse en alguén importante. Converteuse nun director con Óscar, un director que rescatou a Mickey Rourke de onde queira que Mickey Rourke estivera e que non lle serviu de nada, porque Rourke xa está alí outra vez, e tamén foi quen de facer unha película, Requiem for a Dream, que se converteu en filme de culto da xuventude máis influenciábel e menos crítica da historia.

O director debutante con este filme é Darren Aronofsky, que fai nada estaba aquí no bló con The Wrestler e despois aínda con Black Swan. Se tal cóntovos un pouco de que vai isto e despois xa vos falo do que de verdade me importa estes días.

Este flim vai dun tipo que sabe moitísimo de númaros. Fai as contas así moito máis rápido ca unha calculadora e mola moitísimo. O tipo di que neste mundo todo se pode representar con númaros. Di que unha vez traducido a númaros todo pode ser representado en gráficos, e que unha vez representado en gráficos calquera sería quen de ver as pautas de comportamento de calquera fenómano da natureza. Os vellos de Galicia, ademais de dicir menutos, tamén din númaros e fenómano. Eu sigo a ter moitísma gana de fumar, así que deixáime en paz! Cabróns!

Vale. E?

Pois que o tipo anda traballando para conseguir as pautas de comportamento da bolsa de valores, e así forrarse. Que cabrón!

Pero claro, o filme non pode ir só disto. Así, en canto alguén se dá conta de que o homiño este está a traballar en algo importante, o que quere é conseguir o resultado, para forrarse el. E así o homiño que fai as contas máis rápido ca unha calculadora vaise ver metido en leas, conspiracións e lobotomías varias.

Que Aronofsky era bo rodando as tolemias e as paranoias de calquera quedou demostrado cando vimos Black Swan, porque por mala sorte vímola antes que esta. Pero o que pasa é que agora vemos esta e, oh sorpresa! Aronofsky xa era igual de bo facendo esas cousas que cando comezou! En Black Swan o que fixo foi rodar a cor, porque esta é en branco e negro, e recrutar actores coñecidos. O resto xa estaba aquí...

Así que, a partir de agora, xa sabedes que Black Swan deixou de gustarme tanto.

O que non me gustou foi que a veciña india, Samia Shoaib, pedira noites de sexo salvaxe por activa e pasiva e o tipo non lle fixera nin caso, porque estaba alí moi ocupado facendo as súas sumas e as súas restas. Home! Que se unha muller así de guapa vén a túa casa e di e fai o que esta di e fai é para algo! Deixa as contas un anaco e fai algo aí con ela, non?

Moi ben visto por parte do director que as dúas organizacións que primeiro se ían interesar polo achádego do homiño este, que interpreta Sean Gullette e xa está ben de chamarlle homiño, son unha empresa destas que ninguén sabe moi ben a qué se dedica pero que está metida en todas as cousas, e unha relixión. Aronofsky escolle a súa, pero podería ser calquera. Non fai falta ser unha lumbreira para decatarse de que esta é a xente que quere controlar o mundo, pero fai falta ter as ideas moi claras para metelo así, deste xeito, nunha pelicla.

Gustoume todo. Desde o comezo ata a recorrente metáfora da destrución (imposíbel) do cerebro. E o final mesmo é un dos mellores finais da historia do cine. Sen alardes e sen sorpresas, pero efectivo e fermoso. Estaría moi ben que, agora que ten un Óscar, viñera Darren e fixera outra marcianada coma esta, a ver que pasaba con toda a xente que lle chupou o cu despois de Cisne Negro.

A nota negativa puxérona os críticos da época. Falaron ben dela, xa o dixen antes. Pero dixeron cousas que... en fin. Que a compararon con Eraserhead, de David Lynch, e con unha que agora mesmo non recordo, de Tarkovski. A xente que escribe crítica cinematográfica e cobra por iso éche así. Ven un filme en branco e negro que non segue as normas de encadre e planos dun filme comercial e, inmediatamente, din que é a nova Eraserhead. Despois miran o apelido do director, Aronofsky, buscan nalgures e atopan un parecido, Tarkovski, e xa teñen a crítica escrita.

Recordo perfectamente que o comparaban con Tarkovski nuns sitios e con Jodorowsky noutros. Atrevédevos agora a dicirme que non teño razón!

Ao final non me deu tempo de escribir sobre o que de verdade me importa estes días. E menos mal, porque así só falei do filme, e o filme ben o merece.

Antichrist. Lars Von Trier 2009 (Anticristo)

2011-11-11T07:00:00.000Z

Von Trier si que é un bo anticristo.

Aquí vos traio o penúltimo filme do danés estreado no noso país, no que se acaba de estrear a Melancholia que paseou polo festival de Cannes, festival polo que tamén paseou outras cousas, con moito éxito de público e crítica e despois, na rolda de prensa, fixo o ridículo e foi expulsado.

Aquí está a película do voso danés favorito, despois de min, espero. A película do director que sempre se acaba metendo no bló unhas cantas veces ao ano, a película do homiño autoproclamado mellor director do mundo, precisamente cando se estreou este filme.

Antes da estrea, antes de empezar coa rodaxe incluso, Von Trier estreou outra pelicla, a do xefe inexistente aquela que era boísima, e declarou que na película había un código oculto e que o guapo que fora quen de descifralo había ter un papel na súa próxima película, que, dixo daquela, era de terror e que se ía chamar Antichrist.

No título non nos enganou, no xénero... en fin. Isto tamén pode ser terror, non che digo eu que non, pero un terror moi pasado polo filtro de Lars Von.

Ao que ía. Despois de ver o anticristo este asáltame unha dúbida sobre ese código:
a) non o descifrou ninguén?
b) descifrouno Willem Dafoe?
c) ou sería Charlotte Gainsbourg a afortunada descifradora?

Porque o resto de personaxes son, como che diría eu, que no le hay?

Chaos Reigns!

E agora vouvos contar algo da pelicla. Por que? non o sei, pero paréceme o máis axeitado. Isto vai dunha parella que sofre unha desgraza enorme e despois intentan superala. Fin.

Por suposto que iso non é todo. Ca ho! Como vai ser iso todo se o filme dura máis de cen menutos? Jaja! Os vellos din menutos! Que non son menutos que son minutos! Pero eles nada, eles andan cos seus menutos e cos seus ouros e con su puta madre hostia xa! Que hoxe teño moitísimas ganas de fumar, vamos.

O filme divídese nun prólogo, no que nos explica a vida da parella antes da desgraza, sen diálogos, en branco e negro. E con unha escena bonitísima de sexo explícito e real. Iso que os Heredeiros da Crus lle chamaban pirola na cona, pero en primeiro plano.

De aí que agora Lars Von ameace, e talvez cando leades isto a cousa xa pasara de ser ameaza para ser un feito real, con pasarse ao porno. Que ultimamente seica é o cine que máis alegrías lle dá, que máis lle gusta e que máis mellor lle parece.

Despois do prólogo veñen catro capítulos. O primeiro chámase Desolación, e amósanos á parella sufrindo diversos desencontros e enfados que non son nada do outro mundo, tamén anda por alí un cervo coa cría morta a medio saír. O segundo capítulo, dolor, amosa a crueldade con dous paxaros e unhas formigas. Amosa que as discusións comezan a ser máis serias e amosa tamén un raposo que se esnaquiza a si mesmo, coma quen non quere a cousa. O raposo resultou ser, agora que xa pasaron uns días desde que vin o filme, o que máis me gustou do mesmo, e o que vou reter na memoria ata o día que morra. CHAOS REIGNS! O terceiro capítulo, Desesperación, mergúllase na loucura das personaxes, nos cimentos da mesma e, sobre todo, na violencia. O animal deste é un corvo.

Chaos Reigns!!

O cuarto capítulo chámase Os Tres Mendigos, e manda collóns co que pasa neste cuarto capítulo.

O epílogo vén a ser o que sería un epílogo así, en xeral.

Un filme moi doloroso. Moi difícil de ver e moi difícil, supoño, de facer. Sobre todo a parte de Charlotte Gainsbourg, que é especialmente dolorosa, aposto o que queiras que non volve meterse nun papel así de intenso no que lle queda de vida. Ou talvez si, vaite ti saber o que esta xente ten na cabeza. Porque o que teñen en outras partes do corpo sabémolo todos, sobre todo despois de ver algún que outro filme, por exemplo este. En fin, que se eu fora a filla Serge Gainsbourg a próxima vez que vira a Von Trier saía correndo, pero ela vai e repite con el na xa citada Melancholia.

A actuación da rapaza é algo digno de ver, e de sentir, e de sufrir, e de chorar, e de vomitar, e de sangrar, e de estoupar, e de morrer. A del tampouco desmerece, pero é que o dela é algo fóra do normal.

O que non sei eu é de onde lle sae tanta dor a Lars Von Trier. Se todos sabemos que é un bichicoma... non sei... intentará dicirnos agora que é un artista sensíbel? Con este tipo nunca se sabe. Chaos Reigns.

CHAOS REIGNS!!!
COÑO XA!

Contagion. Steven Soderbergh 2011 (Contagio)

2011-11-09T07:00:00.000Z

Está un falando tan tranquilo e só ten quedicir Steven Soderbergh para que ouben lle caia unha hostia ou ben lle chupen a pirola. Isto é así, a min tenmepasado máis dunha vez, o que pasa é que agora non o vou contar, porque o contopode que prometa así explicado por riba, pero se entramos en detalles o asuntotende ao aburrimento.

StevenSoderbergh é un director que todo o mundo coñece, e sobre o cal todo omundo pensa que ten algo interesante que dicir. Normalmente a xente semprepensa que ten algo interesante que dicir sobre calquera cousa, por iso noncalan nin debaixo da auga, os moi cabróns. A xente sempre pensa que ten algointeresante que dicir e a realidade é que dicíndoo só demostran a súacondición. A condición humana, que é un insulto tan forte que estiven pensandodurante media hora ata que me decidín a escribilo. Escribir condición humananun bló é suicidarse comercialmente falando, pero mira, eu agora xa o fixendúas veces, e como o asunto xa non ten remedio, vou volver facelo. Condiciónhumana!

Steven Soderbergh tráenos aquí un conto sobreunha enfermidade destas chunguísimas que se orixina nun punto do planeta e comose expande todo arredor do mesmo. Como a través de aeroportos, bares, caixeiros,pomos de portas ou bicos o virus se vai metendo en toda a xente que atopa polomedio e vai acabando con ela.

Steven Soderbergh é un director que, vendo oresultado final, parece barato e rápido. O seu cine é, por norma xeral, frío edistante. No seu cine as cousas pasan, e non hai nada máis que rañar. Non haigrandes efectos especiais para adornar esta escena, nin grandes temas musicaispara subliñar aquel momento. O seu cine está espido e amosase ao mundo tal ecomo se amosa a vida. Sen conservantes nin colorantes.

Desta volta conta, coma sempre, con unreparto de actores e actrices que manda carallo con eles, e non estou a falarda súa calidade interpretativa, senón do seu prezo. Como fai para poñelos atodos de acordo? Quen o sabe? Comezando por Gwyneth Paltrow, quecada vez se prodiga menos, á que saca fea de collóns pero que, e isto si que memolesta, segue estando guapísima en todo momento. Nun futuro hei pensar nisto,hei recapacitar e hei dicir que a Paltrowdesmellorou moito desde fai un tempo para aquí, pero neste momento, despois dever esta película na que sae feísima, paréceme unha das mulleres máis guapas domundo.

Tamén anda por aí un Matt Damon gordo, queperde media familia por culpa do virus e vén a ser a única de todas aspersonaxes grises do filme que conserva un pouco de sentidiño, aínda que sepoña paranoico, cando a cousa explota de todo. Marion Cotillard, esafrancesa que un non sabe se é guapa ou non, tamén sae e ten a pobre o peorpapel de todos cantos había, con síndrome de Estocolmo moi pouco críbelincluído. Jude Law, que leva un dente que se cre menos que o síndrome de Estocolmoda outra no medio e medio da súa perfecta boca, e que cada día está máis calvoa pesar de que siga conservando os catro pelos que converten a alguén en sexyantes de ser un calvo asqueroso. Non vos acordades dos catro pelos que tiña Bruce Willis xusto enriba da fronte? Pois deses estou falando. Kate Winslet, que a min non me gusta, non sei por que, xa que cada vezque a vexo paréceme mellor actriz, e neste filme constrúe unha interpretaciónperfecta ou Laurence Fishburne, que parece seguir buscando aNeo despois de tantos anos, e comonon o encontra só se lle dá por comer, ou algo así lle debe pasar, porque oskilos que leva non poden ser normais.

O flim é unha mostra realista dofuncionamento do mundo, onde os que deciden se preocupan sempre moito máispolos orzamentos dos que dispoñen, polas perdas ou ganancias que poidan obter,que pola saúde dos seus controlados. Pero tampouco vaiades pensar que é un Margin Call de pacotilla. A Soderberghtodas estas cousas súanlle, e non xulga nin permite que o espectador xulgue. Soderbergh amosa, e así como amosaoculta, e pasa a outra cousa e consegue que o público esqueza de inmediato, asíde xenial é este homiño, cando se lle dá por selo.

Teorías da conspiración, motíns pormedicinas, secuestros, acusacións, paranoia e morte. Moi pouca dor, moi poucosentimento, moi pouca humanidade tradicionalmente entendida e moita asepsia,moito frío. Un produto tecnicamente impecábel que convence a quen entre no cinepensando que vai ver algo grande e non lle dirá nada a quen entre no cinepensando que vai ver unha puta merda, pero se quere deitarse coa loura hai quepasar por estas cousas.

Durante a rodaxe, Soderbergh confesoulle a Damonque esta ía ser a súa derradeira película. Díxolle que se ía retirar e o gordode Matt, nunha entrevista para unprograma da tele, vai e contouno. Aproveitou para dicir que cando se estrearatiña que ir todo o mundo a vela porque Soderberghxa non ía volver facer cine, e Soderberghchamoulle cousas non demasiado agradábeis e dixo que por culpa do bocazas eseagora tiña que facer, polo menos, unha ou dúas máis, para que cando se retire,sexa unha sorpresa.

Ó final Damon fixo ben, porque non me gustaría nada que Soderbergh se retirara con estapelícula, que é bastante boa, vale, pero home, como canto do cisne quédase unpouco curto. Agora o homiño está a traballar, como director de segunda unidade,(hai que ter juevos) na película Los Juegos del Hambre, de Gary Ross (!)

Por que?